อารยธรรมโลกโบราณ

การรัดเท้า หรือที่เรียกว่าการรัดเท้า เป็นประเพณีของจีนในการบีบและรัดเท้าของเด็กหญิงอย่างแน่นหนาเพื่อเปลี่ยนรูปร่างและขนาดของเท้า เท้าที่ถูกเปลี่ยนแปลงโดยการรัดเท้าเรียกว่าเท้าดอกบัว และรองเท้าที่ทำขึ้นสำหรับเท้าเหล่านี้เรียกว่ารองเท้าดอกบัว

ในปลายยุคจักรวรรดิจีน เท้าที่ถูกรัดถือเป็นสัญลักษณ์แสดงฐานะและเครื่องหมายของความงามของผู้หญิง อย่างไรก็ตาม การรัดเท้าเป็นประเพณีที่เจ็บปวดซึ่งจำกัดการเคลื่อนไหวของผู้หญิงและส่งผลให้เกิดความพิการตลอดชีวิต

ถ้วยหินอาเกตศักดิ์สิทธิ์นี้สร้างขึ้นตามคำสั่งของเจ้าอาวาสซูเกอร์แห่งอารามเซนต์เดนิส ทำขึ้นในเมืองอเล็กซานเดรีย ประเทศอียิปต์ ในช่วงศตวรรษที่ 2-1 ก่อนคริสต์ศักราช
ส่วนประกอบทองคำทำขึ้นในประเทศฝรั่งเศส ในศตวรรษที่ 12

จากหอศิลป์แห่งชาติ วอชิงตัน ดี.ซี.

ศิลาจารึกฮัมมูราบี ซึ่งปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์ในปารีส แต่เดิมสร้างขึ้นในบาบิโลนราวปี 1754 ก่อนคริสตกาล ในรัชสมัยของกษัตริย์ฮัมมูราบี ผู้ซึ่งกฎหมายของพระองค์ถูกจารึกไว้บนอนุสาวรีย์หินบะซอลต์ขัดเงาแห่งนี้ให้ทุกคนได้เห็น

พื้นผิวสีเข้มสูงตระหง่านราวกับเสาแห่งความทรงจำ ปกคลุมไปด้วยอักษรลิ่มอัคคาเดียนที่แกะสลักอย่างประณีต เรียงตัวเป็นเกลียวลงมาอย่างหนาแน่นและเป็นระเบียบ ด้านบนสุด ภาพนูนต่ำแสดงให้เห็นฮัมมูราบีรับอำนาจจากเทพเจ้าแห่งดวงอาทิตย์ชามัชที่ประทับนั่ง

เปลวไฟศักดิ์สิทธิ์ถูกสลักลงบนหินด้วยความแม่นยำอย่างน่าอัศจรรย์สำหรับยุคสมัยนั้น หินบะซอลต์ซึ่งนำมาจากเหมืองหินที่อยู่ห่างไกล ได้อยู่รอดมานับพันปีจากการขนส่ง การค้นพบใหม่ และการเปลี่ยนแปลงของอาณาจักร มีรอยแตกและรอยขีดข่วน แต่ยังคงความชัดเจนของข้อความโบราณเอาไว้

ภาพโมเสกปูพื้นอันงดงามจากมหาวิหารลินสมัยคริสเตียนยุคต้น ซึ่งเป็นแหล่งโบราณคดีสำคัญริมฝั่งทะเลสาบโอห์ริดในประเทศแอลเบเนีย

ประเพณีการถักเปียผมแบบทิเบต เป็นประเพณีทางวัฒนธรรมและจิตวิญญาณที่ลึกซึ้ง ผู้หญิงทิเบตนิยมถักเปียผมเส้นเล็กๆ จำนวนมาก บางครั้งมากกว่า 100 เส้น จำนวนและรูปแบบของเปียจะแตกต่างกันไปตามภูมิภาค และเป็นสัญลักษณ์ของอัตลักษณ์ สถานะทางสังคม และค่านิยมทางวัฒนธรรม

ในบางพื้นที่ ผมจะถักเปียมากถึง 108 เส้น ซึ่งเป็นเลขศักดิ์สิทธิ์ในพุทธศาสนาทิเบต แสดงถึงความสมบูรณ์ทางจิตวิญญาณและคำสอนของคัมภีร์ทิเบต (คังยัวร์) เปียผมมักประดับด้วยริบบิ้น ลูกปัด เทอร์ควอยส์ ปะการัง และเครื่องประดับจากธรรมชาติ ซึ่งเชื่อกันว่าจะนำมาซึ่งการปกป้องและพร

ทรงผมที่ประณีตเหล่านี้เป็นสัญลักษณ์ของช่วงชีวิตที่สำคัญ และผู้หญิงทิเบตจะสวมใส่ด้วยความภาคภูมิใจในงานเทศกาล งานแต่งงาน และพิธีต่างๆ เพื่อรักษาและสืบทอดมรดกทางวัฒนธรรมอันร่ำรวยของทิเบต

เมื่อฮาวาร์ด คาร์เตอร์และทีมงานของเขาเข้าไปในสุสานของตุตันคาเมนในปี 1922 และพบว่าสุสานยังคงสภาพสมบูรณ์และถูกปิดล็อกมานานกว่า 3,000 ปี พวกเขาได้เห็นภาพที่น่าทึ่งนี้ ข้อเท็จจริงที่น่าทึ่งอย่างหนึ่งคือ พวกเขาพบผ้าลินินที่คลุมร่างของรูปปั้นอนูบิส ซึ่งมาจากปีที่ 7 แห่งการครองราชย์ของฟาโรห์อเมนโฮเทปที่ 4 (อัคเคนาเตน) พระบิดาของตุตันคาเมน ตามอักษรฮีโรกลิฟที่เขียนไว้บนผ้า เชื่อกันว่าผ้าลินินผืนนี้เป็นของอัคเคนาเตนในสมัยที่พระองค์ยังมีพระชนม์ชีพอยู่ หลังจากที่ตุตันคาเมนสิ้นพระชนม์ พระองค์ได้เก็บไว้เป็นที่ระลึกถึงพระบิดา ซึ่งในที่สุดก็ถูกนำมาไว้ในสุสานของพระองค์ อาจเป็นเพราะมันเป็นสิ่งที่มีค่าสำหรับพระองค์เช่นเดียวกับสิ่งของมีค่าอื่นๆ ใต้ผ้าลินินนั้นเป็นผ้าโปร่งลินินเนื้อละเอียดผูกไว้ที่ด้านหน้าของคอ และเหนือผ้าโปร่งนั้นมีปลอกคอดอกไม้บางๆ สองอันที่ทำจากดอกบัวสีน้ำเงินและดอกคอร์นฟลาวเวอร์ผูกไว้ที่ด้านหลังของคอ ภาพนี้แสดงให้เห็นถึงผ้าที่ผูกไว้จากเมื่อกว่า 3,000 ปีที่แล้ว