[ สุขใจ ดอท คอม บ้านหลังเล็กอันแสนอบอุ่น ] ธรรมะ พุทธประวัติ ฟังธรรม ดูหนัง ฟังเพลง เกมส์ เบาสมอง ดูดวง สุขภาพ สารพันความรู้
09 ธันวาคม 2562 09:33:18 *
ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น
 
  หน้าแรก   เวบบอร์ด   ช่วยเหลือ ห้องเกม ปฏิทิน Tags เข้าสู่ระบบ สมัครสมาชิก ห้องสนทนา  
บุคคลทั่วไป, คุณถูกห้ามตั้งกระทู้หรือส่งข้อความส่วนตัวในฟอรั่มนี้
Fuck Advertise !!

หน้า: [1]   ลงล่าง
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: พุทธวจนะในธรรมบท โดย ศาสตราจารย์ (พิเศษ) เสฐียรพงษ์ วรรณปก  (อ่าน 3403 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
Kimleng
กรรมทั้งหลายไม่ได้มาจากอื่นไกล มาจากกายกรรม วจีกรรม มโนกรรม ของเราเท่านี้...คติธรรม หลวงปู
สุขใจ๊ สุขใจ
นักโพสท์ระดับ 14
*

คะแนนความดี: +5/-0
ออฟไลน์ ออฟไลน์

Thailand Thailand

กระทู้: 3528


ระบบปฏิบัติการ:
Windows 7/Server 2008 R2 Windows 7/Server 2008 R2
เวบเบราเซอร์:
MS Internet Explorer 9.0 MS Internet Explorer 9.0


ดูรายละเอียด
« เมื่อ: 30 กรกฎาคม 2556 13:33:41 »


พุทธวจนะในธรรมบท
โดย ศาสตราจารย์ (พิเศษ) เสฐียรพงษ์  วรรณปก
อาจารย์, นักวิชาการทางด้านพุทธศาสนาและภาษาบาลี
ราชบัณฑิตสาขาศาสนศาสตร์


๑. หมวดคู่ THE PAIRS

๑. มโนปุพฺพงฺคมา ธมฺมา  
มโนเสฎฺฐา มโนมยา
มนสา เจ ปทุฎฺฌฐน  
ภาสติ วา กโรติ วา
ตโต นํ ทุกฺขมเนฺวติ  
จกฺกํว วหโต ปทํ ฯ ๑ ฯ

          ใจเป็นผู้นำสรรพสิ่ง
          ใจเป็นใหญ่ (กว่าสรรพสิ่ง)
          สรรพสิ่งสำเร็จได้ด้วยใจ
          ถ้าพูดหรือทำสิ่งใดด้วยใจชั่ว
          ความทุกข์ย่อมติดตามตัวเขา
          เหมือนล้อหมุนเต้าตามเท้าโค

                    Mind foreruns all mental conditions,  
                    Mind is chief, mind-made are they;
                    If one speak or acts with a wicked mind,  
                    Then suffering follows him
                    Even as the wheel the hoof of the ox.


๒. มโนปุพฺพงฺคมา ธมฺมา  
มโนเสฎฺฐา มโนมยา
มนสา เจ ปสนฺเนน  
ภาสติ วา กโรติ วา
ตโต นํ สุขมเนฺวติ  
ฉายาว อนปายินี ฯ ๒ * ฯ

          ใจเป็นผู้นำสรรพสิ่ง  
          ใจเป็นใหญ่ (กว่าสรรพสิ่ง)
          ถ้าพูดหรือทำสิ่งใดด้วยใจบริสุทธิ์  
          ความสุขย่อมติดตามเขา
          เหมือนเงาติดตามตน

                    Mind forerunr all mental conditions, Mind is chief,mind-made are they;
                    If one speaks or acts with a pure mind, Then happiness follows him
                    Even as the shadow that never leaves.


                   * พระไตรปิฎกฉบับสยามรัฐเขียน อนุปายินี แปลว่า ติดตาม
                    แต่ฉบับของสมาคมบาลีปกรณ์เขียน อนปายินี (อนฺ+อป+อี)
                    แปลว่า ไม่พราก หรือติดตามนั่นแล ในที่นี้ข้าพเจ้าถือตามฉบับหลัง


๓. อกฺโกฉิ มํ อวธิ มํ    
อชินิ มํ อหาสิ เม
เข จ ตํ อุปนยฺหนฺติ    
เวรํ เตสํ น สมฺมติ ฯ ๓ ฯ

          ใครมัวคิดอาฆาตว่า  
          "มันด่าเรา มันทำร้ายเรา มันเอาชนะเรา มันขโมยของเรา"
          เวรของเขาไม่มีทางระงับ

                    'He abused me, he beat me,
                    He defeated me, he robbed me'
                    In those who harbour such thoughts Hatred never ceases.


๔. อกฺโกฉิ มํ อวธิ มํ    
อชินิ มํ อหาสิ มํ
เข จ ตํ นูปนยฺหนฺติ    
เวรํ เตสูปสมฺมติ ฯ ๔ ฯ

          ใครไม่คิดอาฆาตว่า
          "มันด่าเรา มันทำร้ายเรา มันเอาชนะเรา มันขโมยของเรา"
          เวรของเขาย่อมระงับ

                    'Heabused me, he beat me,  He defeated me, he robbed me'
                    In those who harbour not such thoughts  Hatred finds its end.


๕. น หิ เวเรน เวรานิ    
สมฺมนฺตีธ กุทาจนํ
อเวเรน จ สมฺมนฺติ    
เอส ธมฺโม สนนฺตโน ฯ ๕ ฯ

          แต่ไหนแต่ไรมา ในโลกนี้
          เวรไม่มีระงับด้วยการจองเวร
          มีแต่ระงับด้วยการไม่จองเวร  
          นี้เป็นกฎเกณฑ์ตายตัว

                    At any time in this world,
                    Hatred never ceases by haterd,
                    But through non-hatred it ceases,
                    This is an eternal law.


๖. ปเร จ น วิชานนฺติ
มยเมตฺถ ยมามเส
เย จ ตตฺถ วิชานนฺติ
ตโต สมฺมนฺติ เมธคา ฯ ๖ ฯ

          คนทั่วไปมักนึกไม่ถึงว่า ตนกำลังพินาศ
          เพราะวิวาททุ่มเถึยงกัน
          ส่วนผู้รู้ความจริงเช่นนั้น
          ย่อมไม่ทะเลาะกันอีกต่อไป

          The common people know not
          That in this Quarrel they will perish,
          But those who realize this truth
          Have their Quarrels calmed thereby.


๗. สุภานุปสฺสึ วิหรนฺตํ
อินฺทฺริเยสุ อสํวุตํ
โภชนมฺหิ อมตฺตญฺญู
กุสีตํ หีนวีริยํ
ตํ เว ปสหตี มาโร
วาโต รุกฺขํว ทุพฺพลํ ฯ ๗ ฯ

          มารย่อมสามารถทำลายบุคคล
          ผู้ตกเป็นทาสของความสวยงาม
          ไม่ควบคุมการแสดงออก
          ไม่รู้ประมาณในโภชนาหาร
          เกียจคร้านและอ่อนแอ
          เหมือนลมแรงพัดโค่นต้นไม้ที่ไม่แข็งแรง

                    As the wind overthrows a weak tree,
                    So does Mara overpower him
                    Who lives attached to sense pleasures
                    Who lives with his senses uncontrolled,
                    Who knows not moderation in his food,
                    And who is indolent and inactive.


๘. อสุภานุปสฺสึ วิหรนฺตํ
อินฺทฺริเยสุ สุสํวุตํ
โภชนมฺหิ จ มตฺตญฺญู
สทฺธํ อารทฺธวีริยํ
ตํ เว นปฺปสหตี มาโร
วาโต เสสํว ปพฺพตํ ฯ ๘ ฯ

          มารย่อมไม่สามารถทำลายบุคคล
          ผู้ไม่ตกเป็นทาสของความสวยงาม
          รูจักควบคุมการแสดงออก
          รู้ประมาณในโภชนาหาร
          มีศรัทธา และมีความขยันหมั่นเพียร
          เหมือนลมไม่สามารถพัดโค่นภูเขา

                    As the wind does not overthrow a rocky mount,
                    So Mara indeed does not overpower him
                    Who lives unattached to sense pleasures,
                    Who lives with his senses well-controlled,
                    Who knows moderation in his food,
                    And who is full of faith and high vitality.


๙. อนิกฺกสาโว กาสาวํ
โย วตฺถํ ปริทเหสฺสติ
อเปโต ทมสจฺเจน
น โส กาสาวมรหติ ฯ ๙ ฯ

          คนที่กิเลสครอบงำใจ
          ไร้การบังคับตนเองและไร้สัตย์
          ถึงจะครองผ้ากาสาวพัสตร์
          ก็หาคู่ควรไม่

          whosoever, not freed from defilements,
          Without self-control and truthfulness,
          Should put on the yellow robe-
          He is not worthy of it.


๑๐. โย จ วนฺตกสาวสฺส
สีเลสุ สุสมาหิโต
อุเปโต ทมสจฺเจน
ส เว กาสาวมรหติ ฯ ๑๐ ฯ

          ผู้หมดกิเลสแล้ว มั่นคงในศีล
          รู้จักบังคับตนเอง และมีสัตย์
          ควรครองผ้ากาสาวพัสตร์แท้จริง

                    But he who discared defilements,
                    Firmly established in moral precepts,
                    Possessed of self-control and truth,

                    Is indeed worthy of the yellow robe.

๑๑. อสาเร สารมติโน
สาเร จ อสารททสฺสิโน
เต สารํ นาธิคจํฉนฺติ
มิจฺฉาสงฺกปฺปโคจรา ฯ ๑๑ ฯ

          ผู้ใดเห็นสิ่งที่ไม่เป็นสาระ ว่าเป็นสาระ
          เห็นสิ่งที่เป็นสาระ ว่าไร้สาระ
          ผู้นั้นมีความคิดผิดเสียแล้ว
          ย่อมไม่ประสบสิ่งที่เป็นสาระ

                    In the unessential they imagine the essential,
                    In the essential they see the unessential;
                    They who feed on wrong thoughts as such
                    Never achieve the essential.


๑๒. สารญฺจ สารโต ญตฺวา
อาสารญฺจ อสารโต
เต สารํ อธิคจฺฉนฺติ
สมฺมาสงฺกปฺปโคจรา ฯ ๑๒ ฯ

          ผู้ที่เข้าใจสิ่งที่เป็นสาระ ว่าเป็นสาระ
          และสิ่งที่ไร้สาระว่าไร้สาระ
          มีความคิดเห็นชอบ
          ย่อมประสบสิ่งที่เป็นสาระ

                    Knowing the essential as the essential,
                    And the unessential as the unessential,
                    They who feed on right thoughts as such
                    Achieve the essential.


๑๓. ยถา อคารํ ทุจฺฉนฺนํ
วุฎฺฐิ สมติวิชฺฌติ
เอวํ อภาวิคํ จิตฺตํ
ราโค สมติวิชฺฌติ ฯ ๑๓ ฯ

          เรือนที่มุงไม่เรียบร้อย
          ฝนย่อมไหลย้อยเข้าได้
          ใจที่ไม่อบรมฝึกหัด
          ราคะกำหนัดย่อมครอบงำ

                    Even as rain into an ill-thatched house,
                    Even so lust penetrates an undeveloped mind.


๑๔. ยถา อคารํ สุจฺฉนฺนํ
วุฎฺฐิ น สมติวิชฺฌติ
เอวํ สุภาวิตํ จิตฺตํ
ราโค น สมติวิชฺฌติ ฯ ๑๔ ฯ

          เรือนที่มุงเรียบร้อย
          ฝนย่อมไหลย้อยเข้าไม่ได้
          ใจที่อบรมเป็นอย่างดี
          ราคะไม่มีวันเข้าครอบงำ

                    Even as rain gets not into a well-thatched house,
                    Even so lust penetrates not a well-developed mind.


๑๕. อิธ โสจติ เปจฺจ โสจติ
ปาปการี อุภยตฺถ โสจติ
โส โสจติ โส วิหญฺญติ
ทิสิวา กมฺมกิลิฎฺฐมตฺตโน ฯ ๑๕ ฯ

          คนทำชั่วย่อมเศร้าโศกในโลกนี้
          คนทำชั่วย่อมเศร้าโศกในโลกหน้า
          คนทำชั่วย่อมเศร้าโศกในโลกทั้งสอง
          คนทำชั่วย่อมเศร้าโศกเดือดร้อนยิ่งนัก
          เมื่อมองเห็นแต่กรรมชั่วของตน

                    Here he grieves, hereaafter he grieves,
                    In both worlds the evil-doer grieves;
                    He mourns, he is afflicted,
                    Beholding his own impure deeds.


๑๖. อิธ โมทติ เปจฺจ โมทติ
กตปุญฺโญ อุภยตฺถ โมทติ
โส โมทติ ดส ปโมทติ
ทิสฺวา กมฺมวิสุทฺธิมตฺตโน ฯ ๑๖ ฯ

          คนทำดีย่อมร่าเริงในโลกนี้
          คนทำดีย่อมร่าเริงในโลกหน้า
          คนทำดีย่อมร่าเริงในโลกทั้งสอง
          คนทำดีย่อมร่าเริง เบิกบานใจยิ่งนัก
          เมื่อมองเห็นแต่กรรมบริสุทธิ์ของตน

                    Here he rejoices, hereafter he rejoices,
                    In both worlds the well-doer rejoices;
                    He rejoices, exceedingly rejoices,
                    Seeing his own pure deeds.


๑๗. อิธ ตปฺปติ เปจิจ ตปฺปติ
ปาปการี อุภยตฺถ ตปฺปติ
ปาปํ เม กตนิติ ตปฺปติ
ภิยฺโย ตปฺปติ ทุคฺคตึ คโต ฯ ๑๗ ฯ

          คนทำชั่วย่อมเดือดร้อนในโลกนี้
          คนทำชั่วย่อมเดือดร้อนในโลกหน้า
          คนทำชั่ว ย่อมเดือดร้อนในโลกทั้งสอง
          เมื่อคิดได้ว่า ตนทำแต่กรรมชั่ว
          ตายไปเกิดในทุคติ ยี่งเดือดร้อนหนักขึ้น

                    Here he laments, hereafter he laments,
                    In both worlds the evil-doer laments;
                    Thinking; 'Evil have I done', thus he laments,
                    Furthermore he laments,
                    When gone to a state of woe.


๑๘. อิธ นนฺทติ เปจฺจ นนฺทติ
กตปุญฺโญ อุภยตฺถ นนฺทติ
ปุญฺญํ เม กตนฺติ นนิทติ
ภิยฺโย นนฺทติ สุคตึ คโต ฯ ๑๘ ฯ
         
          คนทำดีย่อมสุขใจในโลกนี้
          คนทำดีย่อมสุขใจในโลกหน้า
          คนทำดีย่อมสุขใจในโลกทั้งสอง
          เมื่อคิดว่าตนได้ทำแต่บุยกุศล ย่อมสุขใจ
          ตายไปเกิดในสุคติ ยิ่งสุขใจยิ่งขึ้น

                    Here he is happy, hereafter he is happy,
                    In both worlds the well-doer is happy;
                    Thinking; 'Good have I done', thus he is happy,
                   When gone to the state of bliss.


๑๙. พหุมฺปิ เจ สํหิตํ ภาสมาโน
น ตกฺกโร โหติ นโร ปมตฺโต
โคโปว คาโว คณยํ ปเรสํ
น ภาควา สามญฺญสฺส โหติ ฯ ๑๙ * ฯ

          คนที่ท่องจำตำราได้มาก
          แต่มัวประมาทเสีย ไม่ทำตามคำสอน
          ย่อมไม่ได้รับผลที่พึงได้จากการบวช
          เหมือนเด็กเลี้ยงโค นับโคให้คนอื่นเขา

                    Though much he recites the Sacred Texts,
                    But acts not accordingly, the heedless man
                    is like the cowherd who counts others'kine;
                    He has no share in religious life.


                    * สํหิต หมายถึง สํหิตา หรือคัมภีร์ว่าด้วยกฎสนธิของคำและวิธีสวด
                    พระเวทให้ถูกต้องแบ่งเป็น ๓ คัมภีร์คือ ฤคเวทสํหิตา สามเวทสํหิตา
                    และอถรรพเวทสํหิตา ภายหลังเพิ่มยชุรเวทสํหิตาอีก ๒ คัมภีร์ รวมเป็น ๕
                    พุทธศาสนายืมศัพท์นี้มาใช้ เมื่อเราไม่มีพระเวทอย่างพราหมณ์ คำนี้จึง
                    หมายความเพียง ตำรา หรือคัมภีร์ศาสนา ส่วนพระอรรถกถาจารย์ให้
                    แปลว่า คำอันประกอบด้วยประโยชน์ ท่านคงคิดว่าคำนี้เขียน สหิตํ (ส + หิตํ) กระมัง


๒๐. อปฺปมฺปิ เจ สํหิตํ ภาสมาโน
ธมฺมสฺส โหติ อนุธมฺมจารี
ราคญฺจ โทสญฺจ ปหาย โมหํ
สมฺมปฺปชาโน สุวิมุตฺตจิตฺโต
อนุปาทิยาโน อิธ วา หุรํ วา
ส ภาควา สามญฺญสฺส โหติ ฯ ๒๐ ฯ

          ถึงจะท่องจำตำราได้น้อย
          แต่ประพฤติชอบธรรม
          ละราคะ โทสะ และโมหะได้
          รู้แจ้งเห็นจริง มีจิตหลุดพ้น
          ไม่ยึดมั่น ถือมั่น ทั้งปัจจุบันและอนาคต
          เขาย่อมได้รับผลที่พึงได้จากการบวช

                    Though little he recites the Sacred Texts,
                    But puts the precepts into practice,
                    Forsaking lust, hatred and delusion,
                    With rigth knowledge, with mind well freed,
                    Cling to nothing here or hereafter,
                    He has a share in religious life.


Share this topic on AskShare this topic on DiggShare this topic on FacebookShare this topic on GoogleShare this topic on LiveShare this topic on RedditShare this topic on TwitterShare this topic on YahooShare this topic on Google buzz

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24 พฤษภาคม 2561 11:49:26 โดย Kimleng » บันทึกการเข้า

Kimleng
กรรมทั้งหลายไม่ได้มาจากอื่นไกล มาจากกายกรรม วจีกรรม มโนกรรม ของเราเท่านี้...คติธรรม หลวงปู
สุขใจ๊ สุขใจ
นักโพสท์ระดับ 14
*

คะแนนความดี: +5/-0
ออฟไลน์ ออฟไลน์

Thailand Thailand

กระทู้: 3528


ระบบปฏิบัติการ:
Windows 7/Server 2008 R2 Windows 7/Server 2008 R2
เวบเบราเซอร์:
Mozilla รองรับ Mozilla รองรับ


ดูรายละเอียด
« ตอบ #1 เมื่อ: 25 เมษายน 2561 14:23:55 »


พุทธวจนะในธรรมบท
โดย ศาสตราจารย์ (พิเศษ) เสฐียรพงษ์  วรรณปก
อาจารย์, นักวิชาการทางด้านพุทธศาสนาและภาษาบาลี
ราชบัณฑิตสาขาศาสนศาสตร์


๒. หมวดความไม่ประมาท HEEDFULNESS

๒๑. อปฺปมาโท อมตํปทํ
ปมาโท มจฺจุโน ปทํ
อปฺปมตฺตา น มียนฺติ
เย ปมตฺตา ยถา มตา ฯ ๒๑ ฯ

          ความไม่ประมาท เป็นทางอมตะ
          ความประมาท เป็นทางแห่งความตาย
          ผู้ไม่ประมาท ไม่มีวันตาย
          ผู้ประมาท ถึงมีชีวิตอยู่ก็เหมือนคนตายแล้ว  

                    Heedfulness is the way to the Deathless;
                    Heedlessness is the way to death.
                    The heedful do not die;
                    The heedless are like unto the dead.


๒๒. เอตํ วิเสสโต ญตฺวา
อปฺปมาทมฺหิ ปณฺฑิตา
อปฺปมาเท ปโมทนฺติ
อริยานํ โคจเร รตา ฯ ๒๒ ฯ

          บัณฑิตรู้ข้อแตกต่าง
          ระหว่างความประมาทกับความไม่ประมาท
          จึงยินดีในความไม่ประมาท
          อันเป็นแนวทางของพระอริยะ

                    Realzing this distinction,
                    The wise rejoice in heedfulness,
                    Which is the way of the Noble.


๒๓. เต ฌายิโน สาตติกา
นิจฺจํ ทฬฺหปรกฺกมา
ผุสนฺติ ธีรา นิพฺพานํ
โยคกฺเขมํ อนุตฺตรํ ฯ ๒๓ ฯ

          ท่านผู้ฉลาดเหล่านั้น หมั่นเจริญกรรมฐาน
          มีความเพียรมั่นอยู่เป็นนิจศีล
          บรรลุพระนิพพานอันเป็นสภาวะที่สูงส่ง
          อิสระจากกิเลสเครื่องผูกมัด

                    These wise, constantly meditative,
                    Ever earnestly persevering,
                    Attain the bond-free, supreme Nibbana.


๒๔. อุฎฺฐานวโต สติมโต
สุจิกมฺมสฺส นิสสมฺมการิโน
สญฺญตสฺส จ ธมฺมชีวิโน
อปฺปมตฺตสฺส ยโสภิวฑฺฒติ ฯ ๒๔ ฯ

          ยศย่อมเจริญแก่ผู้ขยัน
          มีสติ มีการงานสะอาด
          ทำงานด้วยความรอบคอบระมัดระวัง
          เป็นอยู่โดยชอบธรรม ไม่ประมาท

                    Of him who is energetic, mindeful,
                    Pure in deed, considerate, self-restrained,
                    Who lives the Dhamma and who is heedful,
                    Reputation steadily increases.


๒๕. อุฎฺฐาเนนปฺปมาเทน
สญฺญเมน ทเมน จ
ทีปํ กยิราถ เมธาวี
ยํ โอโฆ นาภิกีรติ ฯ ๒๕ ฯ

          ด้วยความขยัน ด้วยความไม่ประมาท
          ด้วยความสำรวมระวัง และด้วยการข่มใจตนเอง
          ผู้มีปัญญาควรสร้างเกาะ (ที่พึ่ง) แก่ตนเอง
          ที่ห้วงน้ำ (กิเลส) ไม่สามารถท่วมได้

                    By diligence, vigilance,
                    Restraint and self-mastery,
                    Let the wise make for himself an island
                    That no flood can overwhelm.


๒๖. ปมาทมนุยุญฺชนติ
พาลา ทุมฺเมธิโน ชนา
อปฺปมาทญฺจ เมธาวี
ธนํ เสฎฺฐํว รกฺขติ ฯ ๒๖ ฯ

          คนพาล ทรามปัญญา
          มักมัวประมาทเสีย
          ส่วนคนฉลาด ย่อมรักษาความไม่ประมาท
          เหมือนรักษาทรัพย์อันประเสริฐ

                    The ignorant, foolish folk
                    Induge in heedlessness,
                    But the wise preserve heedfulness
                    As their greatest treasure.


๒๗. มา ปมาทมนุยุญฺเชถ
มา กามรติสนฺถวํ
อปฺปมตฺโต หิ ฌายนฺโต
ปปฺโปติ วิปุลํ สุขํ ฯ ๒๗ ฯ

          พวกเธออย่ามัวประมาท
          อย่ามัวเอาแต่สนุกยินดีในกามคุณอยู่เลย
          ผู้ไม่ประมาท เพ่งพินิจตามความเป็นจริงเท่านั้น
          จึงจะบรรลุถึงความสุขอันไพบูลย์ได้

                    Devote not yourselves to negligence;
                    Have no intimacy with sensuous delights.
                    The vigilant, meditative person
                    Attains sublime bliss.


๒๘. ปมาทํ อปฺปมาเทน
ยถา นุทติ ปณฺฑิโต
ปญฺญาปาสาทมารุยฺห
อโสโก โสกินี ปชํ
ปพฺพตฎฺโฐว ภุมฺมฎฺเฐ
ธีโร พาเล อเวกฺขติ ฯ ๒๘ ฯ

          เมื่อใดบัณฑิตกำจัดความประมาทด้วยความไม่ประมาท
          เมื่อนั้นเขานับว่าได้ขึ้นสู่ "ปราสาทคือปัญญา"
          ไร้ความเศร้าโศก สามารถมองเห็นประชาชน ผู้โง่เขลา
          ผู้ยังต้องเศร้าโศกอยู่ เหมือนคนยืนบนยอดภูเขา
          มองลงมาเห็นฝูงชนที่ยืนอยู่บนพื้นดิน ฉะนั้น

                    When banishing carelessness by carefulness,
                    The sorrowless, wise one ascends the terrace of wisdom
                    And surveys the ignorant, sorrowing folk
                    As one standing on a mountain the groundlings.


๒๙. อปฺปมตฺโต ปมตฺเตสุ
สุตฺเตสุ พหุชาคโร
อพลสฺสํว สีฆสฺโส
หิตฺวา ยาติ สุเมธโส ฯ ๒๙ ฯ

          ผู้มีปัญญามักไม่ประมาท เมื่อคนอื่นพากันประมาท
          และตื่น เมื่อคนอื่นหลับอยู่
          เขาจึงละทิ้งคนเหล่านั้นไปไกล
          เหมือนม้าฝีเท้าเร็ว วิ่งเลยม้าแกลบ ฉะนั้น

                    Heedful among the heedless,
                    Wide-awake among those asleep,
                    The wise man advances
                    As a swift horse leaving a weak nag behind
.

๓๐. อปฺปมาเทน มฆวา
เทวานํ เสฎฺฐตํ คโต
อปฺปมาทํ ปสํสนฺติ
ปมาโท ครหิดต สทา ฯ ๓๐ ฯ
           
          ท้าวมฆวานได้เป็นใหญ่กว่าทวยเทพ
          เพราะผลของความไม่ประมาท
          บัณฑิตจึงสรรเสริญความไม่ประมาท
          และติเตียนความประมาททุกเมื่อ

                    By vigilance it was that
                    Indra attained the lordship of the gods.
                    Earnestness is ever praised,
                    Carelessness is ever despised
.

๓๑. อปฺปมาทรโต ภิกฺขุ
ปมาเท ภยทสิสิ วา
สญฺโญชนํ อณุ ถูลํ
ฑหํ อคฺคีว คจฺฉติ ฯ ๓๑ * ฯ

          ภิกษุผู้ยินดีในความไม่ประมาท
          เห็นภัยในความประมาท
          ย่อมเผากิเลสเครื่องผูกมัดได้
          เหมือนไฟเผาเชื้อทุกชนิด

                    The bhikkhu who delights in earnesstness
                    And discerns dangers in negligence,
                    Advances, consuming all fetters,
                    Like fire burning fuel, both small and great.


                    * ภยทสฺสิ วา ที่ถูกเขียนภยทสฺสี วา แต่สระอี เป็น อิ ด้วยอำนาจ
                    ฉันทลักษณ์ อีกนัยหนึ่งเขียนติดกันเป็น ภยทสฺสิวา


๓๒. อปฺปมาทรโต ภิกฺขุ
ปมาเท ภยทสฺสิ วา
อภพฺโพ ปริหานาย
นิพฺพานสฺเสว สนฺติเก ฯ ๓๒ ฯ

          ภิกษุผู้ไม่ประมาท
          เห็นภัยในความประมาท
          ไม่ม่ทางเสื่อม
          ย่อมอยู่ใกล้นิพพานเป็นแน่แท้

                    The bhikkhu who delights in earnestness,
                    And discerns dangers in negligence,
                    Is not lisble to fall away;
                    He is certainly in the presence of Nibbana.

  มีต่อ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24 พฤษภาคม 2561 11:57:39 โดย Kimleng » บันทึกการเข้า

Kimleng
กรรมทั้งหลายไม่ได้มาจากอื่นไกล มาจากกายกรรม วจีกรรม มโนกรรม ของเราเท่านี้...คติธรรม หลวงปู
สุขใจ๊ สุขใจ
นักโพสท์ระดับ 14
*

คะแนนความดี: +5/-0
ออฟไลน์ ออฟไลน์

Thailand Thailand

กระทู้: 3528


ระบบปฏิบัติการ:
Windows 7/Server 2008 R2 Windows 7/Server 2008 R2
เวบเบราเซอร์:
Mozilla รองรับ Mozilla รองรับ


ดูรายละเอียด
« ตอบ #2 เมื่อ: 24 พฤษภาคม 2561 15:33:33 »


พุทธวจนะในธรรมบท
โดย ศาสตราจารย์ (พิเศษ) เสฐียรพงษ์  วรรณปก
อาจารย์, นักวิชาการทางด้านพุทธศาสนาและภาษาบาลี
ราชบัณฑิตสาขาศาสนศาสตร์


๓. หมวดจิต The MIND

๓๓. ผนฺทนํ จปลํ จิตฺตํ
ทุรกฺขํ ทุนฺนิวารยํ
อุชุ กโรติ เมธาวี
อุชุกาโรว เตชนํ ฯ ๓๓ ฯ

          จิตดิ้นรน กลับกลอก
          ป้องกันยาก ห้ามยาก
          คนมีปัญญาสามารถดีดให้ตรงได้
          เหมือนช่างศรดัดลูกศร
                  The flickering , fickle mind,
                     Difficult to guard, difficult to control,
                     The wise man straightens,
                     As a fetcher straightens an arrow.


๓๔. วาริโชว ถเล ขิตฺโต
โอกโมกต อุพฺภโต
ปริผนํทติทํ จิตฺตํ
มารเธยฺยํ ปหาตเว ฯ ๓๔ ฯ

          มัสยาถูกเขาจับโยนไปบนบก ย่อมดิ้นรน
          เพื่อจะกลับไปยังแหล่งน้ำที่เคยอาศัย
          จิตใจเราก็เช่นเดียวกัน ดิ้นรนไปหากามคุณ
          เพราะฉะนั้น จึงควรละเว้นกามคุณเสีย
                  Like a fish drawn its watery abode
                     And thrown upon land,
                     Even so does the mind flutter,
                     Hence should the realm of passions be shunned.


๓๕. ทุนฺนิคฺคหสฺส ลหุโน
ยตฺถกามนิปาติโน
จิติตสิส ทมโถ สาธุ
จิตฺตํ ทนฺตํ สุขาวหํ ฯ ๓๕ ฯ

          จิตควบคุมยาก เปลี่ยนแปลงเร็ว
          ใฝ่ในอารมณ์ตามที่ใคร่
          ฝึกจิตเช่นนั้นได้เป็นการดี
          เพราะจิตที่ฝึกดีแล้ว นำความสุขมาให้
                  Good is it to control the mind
                     Which is hard to check and swift
                     And flits wherever it desires.
                     A subdued mind is conducive to happiness.


๓๖. สุทุทฺทสั สุนิปุณํ
ยตฺถกามนิปาตินํ
จิตฺตํ รกิเขถ เมธาวี
จิตฺตํ คุตฺตํ สุขาวหํ ฯ ๓๖ ฯ

          จิตเห็นได้ยาก ละเอียดยิ่งนัก
          มักใฝ่ในอารมณ์ตามที่ใคร่
          ผู้มีปัญญาจึงควรควบคุมจิตไว้ให้ดี
          เพราะจิตที่ควบคุมได้แล้ว นำสุขมาให้
                  Hard to perceive and extremely subtle is this mind,
                     It roams wherever it desires.
                     Let the wise man guard it;
                     A guarded mind is conducive to happiness.


๓๗. ทูรงฺคมํ เอกจรํ
อสรีรํ คุหาสยํ
เย จิตฺตํ สญฺญเมสฺสนฺติ
โมกฺขนฺติ มารพนฺธนา ฯ ๓๗ ฯ

          จิตท่องเที่ยวไปไกล เที่ยวไปดวงเดียว
          ไม่มีรูปร่าง อาศัยอยู่ในร่างกายนี้
          ใครควบคุมจิตนี้ได้
          ย่อมพ้นจากบ่วงมาร
                  Faring afar, solitary, incorporeal
                     Lying in the body, is the mind.
                     Those who subdue it are freed
                     From the bond old Mara.


๓๘. อนวฎฺฐิตจิตฺตสิส
สทฺธมฺมํ อวิชานโต
ปริปุลวปสาทสฺส
ปญฺญา น ปริปูรติ ฯ ๓๘ ฯ

          ปัญญาย่อมไม่บริบูรณ์
          แก่ผู้มีจิตไม่มั่นคง
          ไม่รู้พระสัทธรรม
          มีความเลื่อมใสไม่จริงจัง
                  He whose mind is inconstant,
                     He who knows not the true doctrine,
                     He whose confidence wavers-
                     The wisdom of such a one is never fulfilled.


๓๙. อนวสฺสุตจิตฺตสฺส
อนนุวาหตเจตโส
ปุญฺญปาปปหีนสฺส
นตฺถิ ชาครโต ภยํ ฯ ๓๙ ฯ

          ผู้มีสติตื่นตัวอยู่เนืองนิตย์
          มีจิตเป็นอิสระจากราคะและโทสะ
          ละบุญและบาปได้
          ย่อมไม่กลัวอะไร
                  He who is vigilant,
                     He whose mind is not overcome by lust and hatred,
                     He who has discarded both good and evil-
                     For such a one there is no fear.


๔๐. กุมภูปมํ กายมิมํ วิทิตฺวา
นครูปมํ จิตฺตมิทํ ถเกตฺวา
โยเชถ มารํ ปญฺญาวุเธน
ชิตญฺจ รกฺเข อนิเวสโน สิยา ฯ ๔๐ ฯ

          เมื่อรู้ว่าร่างกายนี้แตกดับง่ายเหมือนหม้อน้ำ
          พึงป้องกันจิตให้มั่นเหมือนป้องกันเมืองหลวง
          แล้วพึงรบกับพญามารด้วยอาวุธคือปัญญา
          เมื่อรบชนะแล้วพึงรักษาชัยชนะนั้นไว้
          ระวังอย่าตกอยู่ในอำนาจมารอีก
                  Realizing that body is fragile as a pot,
                     Establishing one's mind as firm as a fortified city,
                     Let one attack let one guard one's conqust
                     And afford no rest to Mara.


๔๑. อจิรํ วตยํ กาโย
ปฐวึ อธิเสสฺสติ
ฉุฑฺโฑ อเปตวิญฺญาโณ
นิรตฺถํว กลิงฺครํ ฯ ๔๑ ฯ

          อีกไม่นาน ร่างกายนี้
          จักปราศจากวิญญาณ
          ถูกทอดทิ้ง ทับถมแผ่นดิน
          เหมือนท่อนไม้อันหาประโยชน์มิได้
                  Soon, alas! will this body lie
                     Upon the ground, unheeded,
                     Devoid of consciousness,
                     Even as useless log.


๔๒. ทิโส ทิสํ ยนฺตํ กยิรา
เวรี วา ปน เวรินํ
มิจฺฉาปณิหิตํ จิตฺตํ
ปาปิดย น ตโต กเร ฯ ๔๒ ฯ

          จิตที่ฝึกฝนผิดทาง
          ย่อมทำความเสียหายได้
          ยิ่งกว่าศัตรูทำต่อศัตรู
          หรือคนจองเวรทำต่อคนจองเวร
                  Whatever harm a foe may do to a foe,
                     Or a hater to a hater,
                     An ill-directed mind
                     Can harm one even more.


๔๓. น ตํ มาตา ปิตา กยิรา
อญฺเญ วาปิจ ญาตกา
สมฺมาปณิหิตํ จิตฺตํ
เสยฺยโส นํ ตโต กเร ฯ ๔๓ ฯ

          มารดาก็ทำให้ไม่ได้ บิดาก็ให้ไม่ได้
          ญาติพี่น้องก็ทำให้ไม่ได้
          แต่จิตที่ฝึกฝนไว้ชอบย่อมทำสิ่งนั้นให้ได้
          และทำให้ได้อย่างประเสริฐด้วย
                   What neither mother ,nor father,
                     Nor any other relative can do,
                     A well-directed mind does
                     And thereby elevates one.


๔. หมวดดอกไม้ THE FLOWERS

๔๔. โก อิมํ ปฐวึ วิเชสฺสติ
ยมโลกญฺจ อิมํ สเทวกํ
โก ธมฺมปทํ สุเทสิตํ
กุสโล ปุปฺผมิว ปเจสฺสติ ฯ ๔๔ ฯ

          ใครจักครองแผ่นดินนี้
          พร้อมทั้งยมโลก และเทวโลก
          ใครจักเลือกเฟ้นพระธรรมบท
          ที่ทรงแสดงไว้ดีแล้ว
          เหมือนนายมาลาการผู้ฉลาด
          เลือกเก็บดอกไม้
                    Who will conquer this earth(life)
                     With Yama's realm and with celestial world?
                     Who will investigate the well-taught Dhamma-Verses
                     As a skilful garland-maker plucks flowers?


๔๕. เสโข ปฐวึ วิเชสฺสติ
ยมโลกญฺจ อิมํ สเทวกํ
เสโข ธมฺมปทํ สุเทสิตํ
กุสโล ปุปฺผมิว ปเจสฺสติ ฯ ๔๕ ฯ

          พระเสขะจักครองแผ่นดินนี้
          พร้อมทั้งยมดลกและเทวโลก
          พระเสขะจักเลือกเฟ้นพระธรรมบท
          ที่ทรงแสดงไว้ดีแล้ว
          เหมือนนายมาลาการผู้ฉลาด
          เลือกเก็บดอกไม้
                    A learner(sekha) will conquer this earth
                     With Yama's realm and with celestial world.
                     He will investigate the well-taught Dhamma-Verses
                     As a skilful garland-maker plucks flower.


๔๖. เผณูปมํ กายมิทํ วิทิตฺวา
มรีจิกมฺมํ อภิสมฺพุธาโน
เฉตฺวาน มารสฺส ปปุปฺผกานิ
อทสฺสนํ มจฺจุราชสฺส คจฺเฉ ฯ ๔๖ ฯ

          เมี่อรู้ว่าร่างกายนี้แตกสลายง่าย และว่างเปล่า
          เช่นเดียวกับฟองน้ำ และพยับแดด
          ก็ควรทำลายบุษปศรของกามเทพ
          ไปให้พ้นทัศนวิสัยของมัจจุราชเสีย
                    Perciving this body to be similar unto foam
                     And comprehending its mirage-nature,
                     One should destroy the flower-tipped arrows of Love
                     And pass beyond the sight of the King of Death.


๔๗. ปุปฺผานิ เหว ปจนนฺตํ
พิยาสตฺตมนสํ นรํ
สุตฺตํ คามํ มโหโฆว
มจฺจุ อาทาย คจฺฉติ ฯ ๔๗ ฯ

          มฤตยูฉุดคร่าคนผู้มัวเก็บดอกไม้ (กามคุณ)
          มีใจเกี่ยวข้องอยู่ในกามคุณไป
          เหมือนห้วงน้ำใหญ่หลากมา
          พัดพาเอาชาวบ้านผู้หลับใหลไป
                    He who gathers flowers of sensual pleasure,
                     Whose mind is distracted-
                     Death carries him off
                     As the great flood a sleeping village.


๔๘. ปุปฺผานิ เหว ปจินนฺตํ
พฺยาสตฺตมนสํ นรํ
อติตฺตํเยว กาเมสุ
อนฺตโก กุรุเต วสํ ฯ ๔๘ ฯ

          ผู้ที่มัวเก็บดอกไม้ (กามคุณ) เพลินอยู่
          มีจิตใจข้องอยู่แต่ในกามคุณไม่รู้จักอิ่ม
          มักตกอยู่ในอำนาจมฤตยู
                    He who gathers flowers of sensual pleasures,
                     Whose mind is distracted
                     And who is insatiate in desire-
                     Him death brings under its sway.


๔๙. ยถาปิ ภมโร ปุปฺผํ
วณฺณคนฺธํ อเหฐยํ
ปเลติ รสมาทาย
เอวํ คาเม มุนี จเร ฯ ๔๙ ฯ

          มุนีพึงจาริกไปในเขตคาม
          ไม่ทำลายศรัทธาและโภตะของชาวบ้าน
          ดุจภมรดูดรสหวานของบุปผชาติแล้วจากไป
          ไม่ให้สีและกลิ่นชอกช้ำ
                    As a bee takes honey from the flowers,
                     Leaving it colour and fragrance unharmed,
                     So should the sage wander in the village.


๕๐. น ปเรสํ วิโลมานิ
น ปเรสํ กตากตํ
อตฺตนาว อเวกฺเขยฺย
กตานิ อกตานิ จ ฯ ๕๐ ฯ

          ไม่ควรแส่หาความผิดผู้อื่น
          หรือธุระที่เขาทำแล้วหรือยังไม่ทำ
          ควรตรวจดูเฉพาะกิจ
          ที่ตนทำหรือยังไม่ทำเท่านั้น
                    Pay not attention to the faults of others,
                     Things done or left undone by others,
                     Consider only what by oneself
                     Is done or left undone.


๕๑. ยถาปิ รุจิรํ ปุปฺผํ
วณฺณวนิตํ อคนฺธกํ
เอวํ สุภาสิตา วาจา
อผลา โหติ อกุพฺพโต ฯ ๕๑ ฯ

          วาจาสุภาสิต
          ของผู้ทำไม่ได้ตามพูด
          ย่อมไม่มีประโยขน์อะไร
          ดุจดอกไม้สีสวย แต่ไร้กลิ่น
                    As a flower that is lovely
                     And colourful,but scentless,
                     Even so fruitless is the well-spoken word
                     Of one who follows it not.


๕๒. ยถาปิ รุจิรํ ปุปฺผํ
วณฺณวนฺตํ สคนฺธกํ
เอวํ สุภาสิตา วาจา
สผลา โหติ สุกุพฺพโต ฯ ๕๒ ฯ

          วาจาสุภาษิต
          ของผู้ทำได้ตามพูด
          ย่อมอำนวยผลดี
          ดุจดอกไม้สีสวยและมีกลิ่นหอม
                    As a flower that is lovely,
                     Colourful and fragrant,
                     Even so fruitful is the well-spoken word
                     Of one who practises it.


๕๓. ยถาปิ ปุปฺผราสิมฺหา
กยิรา มาลาคุเณ พหู
เอวํ ชาเตน มจฺเจน
กตฺตพฺพํ กุสลํ พหุ ฯ ๕๓ ฯ

          เมื่อเกิดมาแล้วจะต้องตาย
          ก็ควรสร้างบุญกุศลไว้ให้มาก
          เหมือนนายมาลาการร้อยพวงมาลัย
          เป็นจำนวนมากจากกองดอกไม้
                    As from a heap of flowers
                     Many kinds of garlands can be made,
                     So many good deeds should be done
                     By one born a mortal.


๕๔. น ปุปฺผคนโธ ปฏิวาตเมติ
น จนฺทนํ ตครมลฺลิกา วา
สตญฺจ คนฺโธ ปฏิวาตเมติ
สพฺพา ทิสา สปฺปุริโส ปวายติ ฯ ๕๔ ฯ

          กลิ่นปุปผชาติ ก็หอมทวนลมไม่ได้
          กลิ่นจันทน์ กฤษณา หรือดอกมะลิ
          ก็หอมทวนลมไม่ได้
          แต่กลิ่นสัตบุรุษ หอมทวนลมไม่ได้
          สัตบุรุษ ย่อมหอมฟุ้งขจรไปทั่วทุกทิศ
                    The perfume of flower blows not againts the wind,
                     Nor does the fragrance of sandal-wood, Tagara andjasmine,
                     But the fragrance of the virtuous blows against the wind
                     The virtuous man pervades all directions.

๕๕. จนฺทนํ ตครํ วาปิ
อุปฺปลํ อถ วสฺสิกี
เอเตสํ คนฺธชาตานํ
สีลคนฺดธ อนุตฺตโร ฯ ๕๕ ฯ

          กลิ่นศีล หอมยิ่งกว่า
          ของหอมเหล่านี้ คือ
          จันทน์ กฤษณา
          ดอกอุบล และ กะลำพัก
                    Sandal-wood, Tagara,
                     lotus and wild jasmine-
                     Of all these kinds of fragrance,
                     The fragrance of virtue is by far the best.


๕๖. อปฺปมตฺโต อยํ คนฺโธ
ยายํ ตครจนฺทนี
โย จ สีลวตํ คนฺโธ
วาติ เทเวสุ อุตฺตโม ฯ ๕๖ ฯ

          กฤษณา หรือจันทน์ มีกลิ่นหอมน้อยนัก
          แต่กลิ่นหอมของท่านผู้ทรงศีลประเสริฐนัก
          หอมฟุ้งกระทั่งถึงทวยเทพยดา
                    Little is the fragrance of Tagara
                     And that of sandal-wood,
                     But the fragrance of virtue is excellent
                     And blows even among the devas.


๕๗. เตสํ สมฺปนฺนสีลานํ
อปฺปมาทวิหารินี
สมฺมทญฺญา วิมุตฺตานํ
มาโร มคฺคํ น วินฺทติ ฯ ๕๗ ฯ

          มารย่อมค้นไม่พบวิถีทาง
          ของผู้ทรงศีลผู้อยู่ด้วยความไม่ประมาท
          ผู้หลุดพ้นจากอาสวกิเลส เพราะรู้ชอบ
                    Of those who possess these virtues,
                     Who live without negligence,
                     Who are freed by perfect knowledge-
                     Mara finds not their way.


๕๘. ยถา สงฺการธานสฺมึ
อุชุฌิตสฺมึ มหาปเถ
ปทุมํ ตตฺถ ชาเยถ
สุจิคนฺธํ มโนรมํ ฯ ๕๘ ฯ

          ดอกบัว มีกลิ่นหอม รื่นรมย์ใจ เกิดบนสิ่งปฏิกูล
          ที่เขาทิ้งไว้ใกล้ทางใหญ่ ฉันใด
                    Just as on a heap of rubbish
                     Thrown u[on the highway
                     Grows the lotus sweetly fragrant
                     And delighting the heart.

 
๕๙. เอวํ สงฺการภูเตสุ
อนฺธภูเต ปุถุชฺชเน
อติดรจติ ปญฺญาย

          สมฺมาสมิพุทฺธสาวโก ฯ ๕๙ *ฯ
          ท่ามกลางหมู่ปุถุชน ผู้โง่เขลา
          ผู้เป็นเสมือนสิ่งปฏิกูล
          พระสาวกของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
          ย่อมรุ่งเรืองด้วยปัญญา ฉันนั้น

                    Even so among those blinded mortals
                     Who are like rubbish,
                     The disciple or the Fully Enligtened one
                     Shines with exceeding glory by his wisdom.


                    * สงฺการภูเตสุ น่าจะแยกกันเป็น สงฺการภูเต สุ สุ เป็นนิบาต แต่
                    พระอรรถกถาจารย์ อธิบายในทำนองว่า คำนี้ใช้เป็นบทขยาย
                    ปุถุชฺชเน ที่ประกอบวิภัติต่างพจน์กัน ให้ถือเป็นข้อยกเว้นเรียก
                    ว่า วิเสสนวจนวิปัลลาส หมายถึง บทวิเศษณ์ต่างพจน์กัน



๕. หมวดคนพาล THE FOOL
๖๐. ทีฆา ชาครโต รตฺติ
ทีฆํ สนฺตสฺส โยชนํ
ทีโฆ พาลาน สํสาโร
สทฺธมฺมํ อวิชานตํ ฯ ๖๐ ฯ

          ราตรีนาน สำหรับคนนอนไม่หลับ
          ระยะทางโยชน์หนึ่งไกล สำหรับผู้ล้าแล้ว
          สังสารวัฎยาวนาน สำหรับคนพาล
          ผู้ไม่รู้แจ้งพระสัทธรรม
                 Long is the night to the wakeful,
                    Long is the Yojana to the weary,
                    Long is Samsara to the foolish
                    Who know not the true doctrine.


๖๑. จรญฺเจ นาะคจฺเฉยฺย
เสยฺยํ สทิสมตฺตโน
เอกจริยํ ทฬฺหํ กยิรา
นตฺถิ พาเล สหายตา ฯ ๖๑ ฯ

          หากแสวงหาไม่พบเพื่อนที่ดีกว่าตน
          หรือเพื่อนที่เสมอกับตน
          ก็พึงเที่ยวไปคนเดียว
          เพราะมิตรภาพ ไม่มีในหมู่คนพาล
                 If, as he fares, he finds no companion
                    Who is better or equal,
                    Let him firmly pursue his solitary course;
                    There is no fellowship with the foot.


๖๒. ปุตฺตา นตฺถิ ธน มตฺถิ
อิติ พาโล วิหญฺญติ
อตฺตา หิ อตฺตโน นตฺถิ
กุโต ปุตฺตา กุโต ธนํ ฯ ๖๒ ฯ

          คนโง่มัวคิดวุ่นวายว่า
          เรามีบุตร เรามีทรัพย์
          เมื่อตัวเขาเองก็ไม่ใช่ของเขา
          บุตรและทรัพย์จะเป็นของเขาได้อย่างไร
                 'I have some, I have wealth';
                    So thinks the food and is troubled.
                    He himself is not his own.
                    How then are sons, how wealth?


๖๓. โย พาดล มญฺญติ พาลยฺยํ
ปณฺฑิโต วาปิ เตน โส
พาโล จ ปณฺฑิตามานี
ส เว พาโลติ วุจฺจติ ฯ ๖๓ ฯ

          คนโง่ รู้ตัวว่าโง่
          ยังมีทางเป็นบัณฑิตได้บ้าง
          แต่โง่แล้ว อวดฉลาด
          นั่นแหละเรียกว่าคนโง่แท้
                 A fool aware of his stupidity
                    Is in so far wise,
                    But the fool thinking himself wise
                    Is called a fool indeed.


๖๔. ยาวชีวมฺปิ เจ พาโล
ปณฺฑิตํ ปฏิรุปาสติ
น โส ธมฺมํ วิชานาติ
ทพฺพิ สูปรสํ ยถา ฯ ๖๔ ฯ

          ถึงจะอยู่ใกล้บัณฑิต
          เป็นเวลานานชั่วชีวิต
          คนโง่ก็หารู้พระธรรมไม่
          เหมือนจวักไม่รู้รสแกง
                 Though through all his life
                    A fool associates with a wise man,
                    He yet understands not the Dhamma,
                    As the spoon the flavour of soup.


๖๕. มุหุตฺตมฺปิ เจ วิญฺญู
ปณฺฑิตํ ปยิรุปาสติ
ขิปฺปํ ธมฺมํ วิชานาติ
ชิวหา สูปรสํ ยถา ฯ ๖๕ ฯ

          ปัญญาชน คบบัณฑิต
          แม้เพียงครู่เดียว
          ก็พลันรู้แจ้งพระธรรม
          เหมือนลิ้นรู้รสแกง
                 Though, for a moment only,
                    An intelligent man associates with a wise man,
                    Quickly he understands the Dhamma,
                    As the tougue the flavour of soup.


๖๖. จรนฺติ พาลา ทุมฺเมธา
อมิตฺเตเนว อติตนา
กโรนฺตา ปาปกํ กมฺมํ
ยํ โหติ กฎุกปฺผลํ ฯ ๖๖ ฯ

          เหล่าคนพาล ปัญญาทราม
          ทำตัวเองให้เป็นศัตรูของตัวเอง
          เที่ยวก่อแต่บาปกรรรมที่มีผลเผ็ดร้อน
                  Fools of little wit
                    Behave to themselves as enemies,
                    Doing evil deeds
                    The fruits wherof are bitter.


๖๗. น ตํ กมฺมํ กตํ สาธุ
ยํ กตฺวา อนุตปฺปติ
ยสฺส อสฺสุมุโข โรทํ
วิปากํ ปฏิเสวติ ฯ ๖๗ ฯ

          กรรมใดทำแล้วทำให้เดือดร้อนภายหลัง
          อีกทั้งทำให้ร้องไห้น้ำตานอง
          รับสนองผลของการกระทำ
          กรรมนั้นไม่ดี
                 That deed is not well done,
                    After doing which one feels remorse
                    And the fruit whereof is received
                    With tears and lamentations.


๖๘. ตญฺจ กมฺมํ กตํ สาธุ
ยํ กตฺวา นานุตปฺปติ
ยส์ส ปตีดต สุมโน
วิปากํ ปฏิเสวติ ฯ ๖๘ ฯ

          กรรมใดทำแล้ว ไม่เดือดร้อนภายหลัง
          ทั้งผู้กระทำก็เบิกบานสำราญใจ
          ได้เสวยผลของการกระทำ
          กรรมนั้นดี
                 Well done is thst deed
                    which, done, brings no regret;
                    The fruit whereof is received
                    The fruit whereof is received
                    With delight and satisfaction.


๖๙. มธุวา มญฺญตี พาดล
ยาว ปาปํ น ปจฺจติ
ยทา จ ปจฺจตี ปาปํ
อถ พาโล ทุกฺขํ นิคจฺฉติ ฯ ๖๙ ฯ

          ตลอดระยะเวลาที่บาปยังไม่ให้ผล
          คนพาลสำคัญบาปหวานปานน้ำผึ้ง
          เมื่อใดบาปให้ผล
          เมื่อนั้นเขาย่อมได้รับทุกข์
                 An evil deed seems sweet to the fool
                    so long as it does not bear fruit;
                    but when it ripens,
                    The fool comes to grief.


๗๐. มาเส มาเส กุสคฺเคน
พาโล ภุญฺเชถ โภชนํ
น โส สงฺขาตธมฺมานํ
กลํ อคฺฆติ โสฬสึ ฯ ๗๐ ฯ

          คนพาล ถึงจะบำเพ็ญตบะ
          โดยเอาปลายหญ้าคาจิ้มอาหารกิน ทุกเดือน
          การปฏิบัติของเขาไม่เท่าหนึ่งในสิบหกส่วน
          ของการปฏิบัติของท่านผู้บรรลุธรรม
                 Month after month the fool may eat his food
                    With the tip of Kusa srass;
                    Nonetheless he is not worth the sixteenth part
                    Of those who have well understood the Truth.


๗๑. น หิ ปาปํ กตํ กมฺมํ
สชฺชุ ขีรํว มุจฺจติ
ฑหนฺติ พาลมเนฺวติ
ภสฺมาจฺฉนฺโนว ปาวโก ฯ ๗๑ ฯ

          กรรมชั่วที่ทำแล้ว ยังไม่ให้ผลทันทีทันใด
          เหมือนนมรีดใหม่ๆ ไม่กลายเป็นนมเปรี้ยวในทันที
          แต่มันจะค่อยๆ เผาผลาญผู้กระทำในภายหลัง
          เหมือนไฟไหม้แกลบ
                 An evil deed committed
                    Does not immediately bear fruit,
                    Just as milk curdles not at once;
                    Smouldering life covered by ashes,
                    It follows the fool.


๗๒. ยาวเทว อนติถาย
ญตฺตํ พาลสฺส ชายติ
หนฺติ พาลสฺส สุกฺกํสํ
มุทฺธมสฺส วิปาตยํ ฯ ๗๒ ฯ

          คนพาลได้ความรู้มา
          เพื่อการทำลายถ่ายเดียว
          ความรู้นั้น ทำลายคุณความดีเขาสิ้น
          ทำให้มันสมองของเขาตกต่ำไป
                 The fool gains knowledge
                    Only for his ruin;
                    It destroys his good actions
                    And cleaves his head.


๗๓. อสนฺตํ ภาวมิจฺเฉยฺย
ปุเรกฺขารญฺจ ภิกฺขุสุ
อาวาเสสุ จ อิสฺสริยํ
ปูชา ปรกุเลสุ จ ฯ ๗๓ ฯ

          ภิกษุพาล ปรารถนาชื่อเสียงเกียรติยศที่ไม่เหมาะ
          อยากเป็นใหญ่กว่าพระภิกษุทั้งหมด
          อยากเป็นเจ้าอาวาส
          อยากได้รับบูชาสักการะจากชาวบ้านทั้งหลาย
                 A foolish monk desires undue reputation,
                    Precedence among monks,
                    Authority in the monasterics,
                    Honour among other families.


๗๔. มเมว กต มญฺญนฺตุ
คิหี ปพฺพชิตา อุโภ
มเมว อติวสา อสฺสุ
กิจฺจาจฺเจส กิสฺมิจิ
อิติ พาลสฺส สงฺกปฺโป
อิจฺฉา มาโน จ วฑฺฒติ ฯ ๗๔ ฯ

          "ขอให้คฤหัสถ์ และบรรพชิต
          จงสำคัญว่า เราเท่านั้นทำกิจนี้
          ขอให้เขาเหล่านั้นอยู่ในบังคับบัญชาของเรา
          ไม่ว่ากิจการใหญ่หรือเล็ก"
          ภิกษุพาล มักจะคิดใฝ่ฝันเช่นนี้
          ความทะเยอทะยาน และวามหยิ่งก็พลอยเพิ่มขึ้น
                 'Let both laymen and monks think,
                    By me only was this done;
                    In every work, great or small,
                    Let them refer to me'.
                    Such is the ambitin of the fool;
                    His desire and pride increase.


๗๕. อญฺญา หิ ลาภูปนิสา
อญฺญา นิพฺพานคามินี
เอวเมตํ อภิญฺญาย
ภิกฺขุ พุทฺธสฺส สาวโก
สกฺการํ นาภนนฺเทยฺย
วิเวกมนุพฺรูหเย ฯ ๗๕ ฯ

          ทางหนึ่งแสวงหาลาภ
          ทางหนึ่งไปนิพพาน
          รู้อย่างนี้แล้ว ภิกษุพุทธสาวก
          ไม่ควรไยดีลาภสักการะ
          ควรอยู่อย่างสงบ
                 One is the way to worldly gain;
                    To Nibbana another leads.
                    Clearly realizing this,
                    The bhikkh, disciple of the Buddha,
                    Should not delight in worldly favour,
                    But devote himself to solitude.


มีต่อ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 26 มิถุนายน 2561 16:16:47 โดย Kimleng » บันทึกการเข้า

Kimleng
กรรมทั้งหลายไม่ได้มาจากอื่นไกล มาจากกายกรรม วจีกรรม มโนกรรม ของเราเท่านี้...คติธรรม หลวงปู
สุขใจ๊ สุขใจ
นักโพสท์ระดับ 14
*

คะแนนความดี: +5/-0
ออฟไลน์ ออฟไลน์

Thailand Thailand

กระทู้: 3528


ระบบปฏิบัติการ:
Windows 7/Server 2008 R2 Windows 7/Server 2008 R2
เวบเบราเซอร์:
Mozilla รองรับ Mozilla รองรับ


ดูรายละเอียด
« ตอบ #3 เมื่อ: 26 มิถุนายน 2561 16:10:46 »



พุทธวจนะในธรรมบท
โดย ศาสตราจารย์ (พิเศษ) เสฐียรพงษ์  วรรณปก
อาจารย์, นักวิชาการทางด้านพุทธศาสนาและภาษาบาลี
ราชบัณฑิตสาขาศาสนศาสตร์


๖. หมวดบัณฑิต The Wise
๗๖. นิธีนํ ว ปวตฺตารํ ยํ ปสฺเส วชฺชทสฺสินํ
นิคฺคยฺหวาทึ เมธาวึ ตาทิสํ ปณฺฑิตํ ภเช
ตาทิสํ ภชมานสฺส เสยฺโย โหติ น ปาปิโย ฯ ๗๖ ฯ ฯ

          ถ้าพบนักปราชญ์ ที่คอยว่ากล่าวตักเตือนชี้ข้อบกพร่อง
          เสมือนผู้บอกขุมทรัพย์ให้ ควรคบหาบัณฑิตเช่นนั้น
          เพราะเมื่อคบหาคนเช่นนั้น จะมีแต่ความเจริญไม่มีความเสื่อม
                  Should one see a wise man,
                  Who, like a revealer of treasures,
                  Points out faults and reproves,
                  Let one associate with such a one,
                  Well is it, not ill, to associate with such a one.


๗๗. โอวเทยฺยานุสาเสยฺย
อสพฺภา จ นิวารเย
สตํ หิ โส ปิโย โหติ
อสตํ โหติ อปฺปิโย ฯ ๗๗ ฯ

          จงยอมตนให้บัณฑิตตักเตือนพร่ำสอน
          และกีดกันจากความชั่ว
          คนที่คอยสั่งสอนเช่นนี้
          คนดีรัก แต่คนชั่วเกลียด
                  Let him admonish, exhort,
                  And shield from wrong.
                  Truly, pleasing is he to the good,
                  Displeasing is he to the bad.


๗๘. น ภเช ปาปเก มิตฺเต
น ภเช ปุริสาธเม
ภเชถ มิตฺเต กลฺยาเณ
ภเชถ ปุริสุตฺตเม ฯ ๗๘ ฯ

          ไม่พึงคบมิตรชั่ว
          ไม่พึงคบคนเลวทราม
          พึงคบกัลยาณมิตร
          พึงคบคนที่ดีเยี่ยม
                  Associate not with evil friends;
                  Associate not with mean men;
                  Associate with good friends;
                  Associate with noble men.


๗๙. ธมฺมปีติ สุขํ เสติ
วิปฺปสนฺเนน เจตสา
อริยปฺปเวทิเต ธมฺเม
สทา รมติ ปญฺฑิโต ฯ ๗๙ ฯ

          ผู้ดื่มรสพระธรรม มีใจสงบ
          ย่อมอยู่เป็นสุข
          บัณฑิตย่อมยินดีในธรรม
          ที่พระอริยเจ้าแสดงไว้เสมอ
                  He who imbibes the Dharma
                  Lives happily with the mind at rest.
                  The wise man ever delights
                  In the Dharma revealed by the Noble.


๘๐. อุทฺกํ หิ นยนฺติ เนตฺติกา
อุสุการา นมยนฺติ เตชนํ
ทารุ นมยนฺติ ตจฺฉกา
อตฺตานํ ทมยนฺติ ปณฺฑิตา ฯ ๘๐ ฯ

          ชาวนาไขน้ำเข้านา
          ช่างศรดัดลูกศร
          ช่างไม้ถากไม้
          บัณฑิตฝึกตนเอง
                  Irrigators lead water;
                  Fletchers fashion shafts;
                  Carpenters bend wood;
                  The wise tame themselves.


๘๑. เสโล ยถา เอกฆโน วาเตน น สมีรติ
เอวํ นินฺทาปสํสาสุ น สมิญฺชนฺติ ปณฺฑิตา ฯ ๘๑ ฯ

          ขุนเขาไม่สะเทือนเพราะแรงลมฉันใด
          บัณฑิตก็ไม่หวั่นไหวเพราะนินทาหรือสรรเสริญฉันนั้น
                  Even as a solid rock
                  Is not shaken by the wind.
                  So do the wise remain unmoved
                  By praise or blame.


๘๒. ยถาปิ รหโท คมฺภีโร วิปฺปสนฺโน อนาวิโล
เอวํ ธมฺมานิ สุตฺวาน วิปฺปสีทนฺติ ปณฺฑิตา ฯ ๘๒ ฯ

          ห้วงน้ำลึก ใสสะอาดสงบฉันใด
          บัณฑิตฟังธรรมแล้วย่อมมีจิตใจสงบฉันนั้น
                  Just as a lake, deep, clear, and still
                  Even so, on hearing the Dharma,
                  The wise become exceedingly peaceful.


๘๓. สพฺพตฺถ เว สปฺปุริสา จชนฺติ
น กามกามา ลปยนฺติ สนฺโต
สุเขน ผุฏฐา อถวา ทุกฺเขน
น อุจฺจาวจํ ปณฺฑิตา ทสฺสยนฺติ ฯ ๘๓ ฯ

          สัตบุรุษ ยอมเสียสละได้ทุกสิ่งทุกอย่าง
          ไม่มัวพร่ำเพ้อ แต่เรื่องกามคุณ
          ไม่ว่าได้รับสุขหรือทุกข์
          บัณฑิตไม่แสดงอาการยินดียินร้าย (เกินกว่าเหตุ)
                  The good renounce everything
                  And do not speak hankering after desires.
                  Touched by sorrow or happiness,
                  The wise become neither elated nor depressed.


๘๔. น อตฺตเหตุ น ปรสฺส เหตุ
น ปุตฺตมิจฺเฉ น ธนํ น รฏฺฐํ
น อิจฺเฉยฺย อธมฺเมน สมิทฺธิมตฺตโน
ส สีลวา ปญฺญวา ธมฺมิโก สิยา ฯ ๘๔ ฯ

          ไม่ควรทำชั่วเพราะเห็นแก่ตัว หรือคนอื่น
          ไม่ควรปรารถนาบุตร ทรัพย์ รัฐ หรือความสำเร็จ
          แก่ตนโดยทางที่ไม่ชอบธรรม
          ควรมีศีล มีปัญญา มั่นอยู่ในธรรม
                  Neither for one's own nor another's sake
                  Should one commit any wrong,
                  Nor, by unjust means, should one desire
                  Sons, wealth, state or one's own success.
                  He should be virtuous, wise and righteous.


๘๕. อปฺปกา เต มนุสฺเสสุ
เย ชนา ปารคามิโน
อถายํ อิตรา ปชา
ตีรเมวานุธาวติ ฯ ๘๕ ฯ

          ในหมู่มนุษย์ทั้งหลาย
          น้อยคนนักจักข้ามฝั่งไปได้
          ส่วนคนนอกนี้
          ก็ได้แต่วิ่งเลียบเลาะริมฝั่ง
                  Few are there among men
                  Who go to the further shore,
                  The rest of this mankind
                  Only run up and down the hither bank.


๘๖. เย จ โข สมฺมทกฺขาเต
ธมฺเม ธมฺมานุวตฺติโน
เต ชนา ปารเมสฺสนฺติ
มจฺจุเธยฺยํ สุทุตฺตรํ ฯ ๘๖ ฯ

          ผู้ประพฤติตามคำสั่งสอนที่ตรัสดีแล้ว
          ย่อมข้ามอาณาจักรพญามาร
          ที่ข้ามได้แสนยาก
          ไปถึงอีกฝั่งหนึ่ง (คือพระนิพพาน)
                  Those who conform to the Dharma
                  That has been well expounded -
                  Those are they who will reach the Beyond,
                  Crossing the realm of death, so hard to cross.


๘๗. กณฺหํ ธมฺมํ วิปฺปหาเย
สุกฺกํ ภาเวถ ปณฺฑิโต
โอกา อโนกมาคมฺม
วิเวเก ยตฺถ ทูรมํ ฯ ๘๗ ฯ

          บัณฑิตพึงละธรรมดำ (บาป)
          สร้างสมธรรมขาว (บุญ)
          เมื่อละบ้านเรือนมาถือเพศบรรพชิตแล้ว
          ก็ควรยินดีในความสงัดวิเวก
          ซึ่งยากที่คนธรรมดาจะยินดีได้
                  Coming from home to the homeless,
                  The wise man should abadon dark state
                  And cultivate the bright.
                  He should seek great delight in solitude,
                  So hard to enjoy.


๘๘. ตตฺราภิรติมิจฺเฉยฺย
หิตฺวา กาเม อกิญฺจโน
ปริโยทเปยฺย อตฺตานํ
จิตฺตเกฺลเสหิ ปณฺฑิโต ฯ ๘๘ ฯ

          บัณฑิตพึงละกามคุณ
          สลัดอาลัยหมดสิ้น
          ทำตนให้บริสุทธิ์
          ปราศจากเครื่องเศร้าหมองแห่งจิต
                  Given up sensual pleasures,
                  With no attachment,
                  The wise man should cleanse himself
                  Of the impurities of the mind.


๘๙. เยสํ สมฺโพธิยงฺเคสุ
สมฺมา จิตฺตํ สุภาวิตํ
อาทานปฏินิสฺสคฺเค
อนุปาทาย เย รตา
ขีณาสวา ชุติมนฺโต
เต โลเก ปรินิพฺพุตา ฯ ๘๙ ฯ

          ท่านที่อบรมจิตใจเป็นอย่างดี
          ในคุณธรรมที่จะนำไปสู่การตรัสรู้
          ไม่ยึดมั่น ยินดีในความปล่อยวาง
          ท่านเหล่านั้น เป็นพระอรหันต์ สงบ สว่าง
          เข้าถึงพระนิพพานแล้วในโลกนี้
                  Whose minds are well perfected
                  In the Factors of Enlightenment,
                  Who without clinging, delight in detachment-
They, the corruption-free, radient ones,
                  Have attained Nibbana in the Here-and-Now.



๗. หมวดพระอรหันต์ THE WORTHY

๙๐. คตทฺธิโน วิโสกสฺส
วิปฺปมุตฺตสฺส สพฺพธิ
สพฺพคนฺถปฺปหีนสฺส
ปริฬาโห น วิชฺชติ ฯ ๙๐ ฯ

          ผู้เดินทางถึงจุดหมายปลายทางแล้ว
          วิมุติหลุดพ้นโดยประการทั้งปวง
          หมดโศก หมดเครื่องพัวพันแล้ว
          ความร้อนใจก็หมดไป
                  For him who has completed his journey,
                  For him who is whooly free from all,
                  For him who has destroyed all bonds,
                  The fever of passion exists not. 


๙๑. อุยฺยุญฺชนติ สติมนฺโต
น นิเกเต รมนฺติ เต
หํสาว ปลฺลวํ หิตฺวา
โอกโมกํ ชหนฺติ เต ฯ ๙๑ ฯ

          ผู้มีสติย่อมขยันขันแข็ง
          ไม่ยึดติดแหล่งที่อาศัย
          ละทิ้งไปตามลำดับ
          เหมือนกับพญาหงส์ทิ้งสระน้ำ
                  The mindeful ones exert themselves,
                  To no abode are they attached;
                  Like swans that quit their pools,
                  Home after home they leave behind. 


๙๒. เยสํ สนฺนิจฺจดย นตฺถิ
เย ปริญฺญาตดภชนา
สุญฺญโต อนิมิตฺโต จ
วิโมกฺโข เยส โคจโร
อากาเสว สกุนฺตานํ
คติ เตสํ ทุรนฺวยา ฯ ๙๒ ฯ

          ท่านที่หมดการสะสม (ปัจจัยหรือกรรมดีกรรรมชั่ว)
          พิจารณาโภชนะก่อนบริโภค เข้าถึงความหลุดพ้น
          อันว่างจากกิเลสและไร้นิมิตหมายคือกิเลส
          บุคคลเช่นนี้ ยากที่สามัญชนจะตามทัน
          เหมือนนกบินบนท้องฟ้า ตามทันยาก
                  Those for whom there is no accumulation,
                  Who reflect well over their food,
                  Who have perceived void and unconditioned freedom-
                  Their path is hard to trase,
                  Like that of birds in the air. 


๙๓. ยสฺสาสวา ปริกฺขีณา
อาหาเร จ อนิสฺสิดต
สุญฺญโต อนิมิตฺโต จ
วิโมกฺโข ยสฺส โคจโร
อากาเสว สกุนฺตานํ
ปทํ ตสฺส ทุรนฺวยํ ฯ ๙๓ ฯ

          ผู้หมดกิเลส ไม่เห็นแก่กิน เข้าถึงความหลุดพ้น
          อันว่างจากกิเลสและไร้นิมิตหมายคือกิเลส
          บุคคลเช่นนี้มิได้ทิ้งร่องรอยอะไรไว้เลย
          เหมือนนกบินบนท้องฟ้า หารอยอันใดมิได้.
                  He whose corruptions are destroyed,
                  He who is not attached to food
                  He who has perceived void and unconditioned freedom-
                  His track cannot be traced,
                  Like that of birds in the air. 


๙๔. ยสฺสินฺทริยานิ สมถงฺคตานิ
อสฺสา ยถา สารถินา สุทนฺตา
ปหีนมานสฺส อนาสวสฺส
เทวาปิ ตสฺส ปิหยนฺติ ตาทิโน ฯ ๙๔ ฯ

          ท่านผู้ใดควบคุมอินทรีย์คือ
          ตา, หู, จมูก, ลิ้น, กาย, ใจ ได้
          เหมือนม้าที่สารถีควบคุมได้อย่างดี
          ท่านผู้นี้หมดความไว้ตัว หมดกิเลส มั่นคง
          ย่อมเป็นที่โปรดปราน แม้กระทั่งของเทวดาทั้งหลาย
                  He whose senes are subdued,
                  Like steeds well-trained by a charioteer;
                  He who is free from pride and corruption-
                  Such a steadfast one even the gods hold dear. 


๙๕. ปฐวีสโม โน วิรุชฺฌติ
อินฺทขีลูปดม ตาทิ สุพฺพโต
รหโทว อเปตกทฺทดม
สํสารา น ภวนฺติ ตาทิโน ฯ ๙๕ ฯ

          พระอรหันตฺเปรียบได้กับแผ่นดิน ไม่เคยโกรธขึ้งใคร
          มีจิตคงที่ เหมือนหลักเมือง
          มีจรรยาสะอาด เหมือนสระน้ำที่ใสไร้เปลือกตม
          ผู้มีคุณสมบัติเห็นปานนี้ ย่อมไม่เวียนว่ายตายเกิดอีก
                  Like the earth the Worthy One resents not;
                  Like the chief post is he a firm mind;
                  Like an unsullied pool is he of pure conduct;
                  To such a one life's wanderings are no more. 


๙๖. สนฺตํ ตสฺส มนํ โหติ
สนฺตา วาจา จ กมฺม จ
สมฺมทญฺญา วิมุตฺตสฺส
อุปสนฺตสฺส ตาทิโน ฯ ๙๖ ฯ

          พระอรหันต์ผู้เป็นอิสระเพราะรู้แจ้ง
          ผู้สงบระงับ และมีจิตมั่นคง
          ใจของท่าน ย่อมสงบ
          วาจาก็สงบ
          การกระทำทางกายก็สงบ
                  Calm is his mind;
                  Calm is his speech;
                  Calm is his bodily action;
                  Perfectly peaceful and equipoised. 


๙๗. อสทฺโธ อกตญฺญู จ
สนฺธิจฺเฉโท จ โย นโร
หตาวกาโส วนฺตาโส
ส เว อุตฺตมโปริโส ฯ ๙๗ ฯ

          ผู้ไม่เชื่อใครง่ายตนกว่าจะพิสูจน์ด้วยตนเอง ๑
          ผู้รู้แจ้งพระนิพพาน ๑
          ผู้หมดการเวียนว่ายตายเกิด ๑
          ผู้หมดโอกาสที่จะทำดีหรือชั่ว ๑
          ผู้หมดกิเลสที่ทำให้หวัง ๑
          ห้าประเภทนี้แล เรียกว่า "ยอดคน" 
                  He who is not credulous,
                  He who has realized Nibbana,
                  He who has severed all ties,
                  He who has put an end to opportunity,
                  He who has removed all desires
                  He, indeed, is the greatest of men. 


๙๘. คาเม วา ยทิวารญฺเญ
นินฺเน วา ยิทวา ถเล
ยตฺถารหนฺโต วิหรนฺติ
ตํ ภูมิ รามเณยฺยกํ ฯ ๙๘ ฯ

          ไม่ว่าจะเป็นบ้าน หรือป่า
          ไม่ว่าจะเป็นที่ลุ่ม หรือที่ดอน
          พระอรหันต์ทั้งหลายอยู่ในที่ใด
          ที่นั้น เป็นที่น่ารื่นรมย์
                  Whether in village or in forest,
                  Whether in vale or on hill'
                  Wherever the Worthy Ones dwell-
                  Delightful, indeed, is that spot. 


๙๙. รมณียานิ อรญฺญานิ
ยตฺถ น รมตี ชดน
วีตราคา รเมสฺสนฺติ
น เต กามคเวสิโน ฯ ๙๙ ฯ

          ป่าที่คนทั่วไปไม่ชื่นชม
          เป็นรมณียสถาน
          สำหรับท่านผู้หมดราคะ
          เพราะพระท่านมิได้ใฝ่กามคุณ
                  Delightful are the forests
                  Where worldings find no joy,
                  There the passionless rejoice
                  For they seek no sensual pleasures.

บันทึกการเข้า

Kimleng
กรรมทั้งหลายไม่ได้มาจากอื่นไกล มาจากกายกรรม วจีกรรม มโนกรรม ของเราเท่านี้...คติธรรม หลวงปู
สุขใจ๊ สุขใจ
นักโพสท์ระดับ 14
*

คะแนนความดี: +5/-0
ออฟไลน์ ออฟไลน์

Thailand Thailand

กระทู้: 3528


ระบบปฏิบัติการ:
Windows 7/Server 2008 R2 Windows 7/Server 2008 R2
เวบเบราเซอร์:
Mozilla รองรับ Mozilla รองรับ


ดูรายละเอียด
« ตอบ #4 เมื่อ: 26 พฤศจิกายน 2561 14:29:41 »


พุทธวจนะในธรรมบท
โดย ศาสตราจารย์ (พิเศษ) เสฐียรพงษ์  วรรณปก
อาจารย์, นักวิชาการทางด้านพุทธศาสนาและภาษาบาลี
ราชบัณฑิตสาขาศาสนศาสตร์


๘. หมวดพัน THE THOUSANDS
๑๐๐. สหสฺสํ อปิ เจ วาจา
อนตฺถปทสญฺหิตา
เอกํ อตฺถปทํ เสยฺโย
ยํ สุตฺวา อุปสมฺมติ ฯ ๑๐๐ ฯ

           คำพูดที่เหลวไหลไร้ประโยชน์ตั้งพันคำ
          ก็สู้คำพูดที่มีประโยชน์คำเดียวไม่ได้
          ป้องกันยาก ห้ามยาก
          เพราะฟังแล้วทำให้จิตใจสงบ
                   Better than a thounsand useless words
                     Is one beneficial single word
                     Hearing which one is pacified.


๑๐๑. สหสฺสํ อปิ เจ คาถา
อนตฺถปทสญฺหิตา
เอกํ คาถาปทํ เสยฺโย
ยํ สุตฺวา อุปสมฺมติ ฯ ๑๐๑ ฯ

          บทกวีตั้งพันโศลก
          แต่ไร้ประโยชน์
          ไม่เท่าบทกวีบรรทัดเดียว
          ที่ทำให้ผู้ฟังได้รับความสงบ
                   Better than a thounsand verses,
                     Comprising useless words,
                     Is one beneficial single line,
                     Hearing which one is pacified.


๑๐๒. โย จ คาถาสตํ ภาเส
อนตฺถปทสญฺหิตา
เอกํ ธมฺมปทํ เสยฺโย
ยํ สุตฺวา อุปสมฺมติ ฯ ๑๐๒ ฯ

          บทกวีบรรยายธรรมบทเดียว
          ที่ทำให้ผู้ฟังได้รับความสงบ
          ประเสริฐกว่าบทกวีที่ท่องจำได้ตั้งร้อยโศลก ดี
          แต่ไม่มีประโยชน์แม้แต่บทเดียว
                   Should one recite a hundred verses,
                     Comprising useless words,
                     Better is one single word of the Dhamma,
                     Hearing which one is pacified.  


๑๐๓. โย สหสฺสํ สหสฺเสน ยตฺถกามนิปาตินํ
สงฺคาเม มานุเส ชิเน
เอกญฺจ เชยฺยมตฺตานํ
ส เว สงฺคามชุตฺตโม ฯ ๑๐๓ ฯ

          ถึงจะรบชนะข้าศึกเป็นพันๆ ราย
          ก็ไม่นับเป็นยอดขุนพล
          แต่ผู้ที่เอาชนะจิตใจตน
          จึงเรียก "ยอดขุนพล" แท้จริง
                   Though one should conquer in battle
                     A thounsand times a thounsand men,
                     Yet should one conquer just oneself
                     One is indeed the greatest victor.


๑๐๔-๕. อตฺตา หเว ชิตํ เสยฺโย
ยาจายํ อิตรา ปชา
อตฺตทนฺตสฺส โปสสฺส
นิจฺจํ สญฺญตจาริโน
เนว เทโว น คนฺธพฺโพ
น มาโร สห พฺรหฺมุนา
ชิตํ อปชิตํ กยิรา
ตถารูปสฺส ชนฺตุโน ฯ ๑๐๔-๕ * ฯ

          เอาชนะตนได้นั้นแล ประเสริฐ
          ผู้ที่ฝึกตนได้ ระวังระไวตลอดเวลา
          ถึงเทวดา คนธรรพ์ และพระพรหม
          ก็เอาชนะไม่ได้
                   Better indeed is it to conquer oneself,
                     Neither a god nor a Gandharva
                     Neither Mara nor Brahma
                     Could turn into defeat the victory of one
                     Who is self-madtered and self-controlled.


๑๐๖. มาเส มาเส สหสฺเสน
โย ยเชถ สตํ สมํ
เอกญฺจ ภาวิตตฺตานํ
มุหุตฺตมฺปิ ปูชเย
ยญฺเจว วสฺสตํ หุตํ ฯ ๑๐๖ * ฯ

          การบูชาท่านผู้ฝึกตน แม้เพียงหนึ่งครั้ง
          บังเกิดผลมหาศาล
          ยิ่งกว่าสละทรัพย์บูชายัญเดือนละพัน
          เป็นเวลาติดต่อกันถึงร้อยปี
                  Though, month after month with a thousand,
                     One should sacrifice for a hundred years,
                     Yet,if, only for a moment,
                     One should honour the self-restrained,  
                     That honour, indeed, is better
                     Than a century of sacrifice.  


๑๐๗. โย จ วสฺสสตํ ชนฺตุ
อคฺคึ ปริจเร วเน
เอกญฺจ ภาวิตตฺตานํ
มุหุตฺจมฺปิ ปูชเย
สา เยว ปูชนา เสยฺโย
 ยญฺเจ วสฺสสตํ หุตํ ฯ ๑๐๗ ฯ

          การบูชาท่านผู้ฝึกตนแม้เพียงครู่เดียว
          บังเกิดผลมหาศาล
          ยิ่งกว่าการบูชาไฟในป่า
          เป็นเวลาตั้งร้อยปี
                   Though one , for a century,
                  Should tend the fire in the forest,
                  Yet, if ,only for a moment,
                  He should honour the self-restrained,
                  Thai honour,indeed,is better
                  Than a century of sacrifice..


๑๐๘. ยงฺกิญฺจิ ยิฎฺฐํ ว หุตํ ว โลเก
สํวจฺฉรํ ยเชถ ปุญฺญเปกฺโข
สพฺพมฺปิ ตํ น จตุภาคเมติ
อภิวาทนา อุชุคเตสุ เสยฺโย ฯ ๑๐๘ ฯ

          ไม่ว่ายัญชนิดไหน ที่ผู้ใคร่บุญพึงบูชาตลอดปี
          การบูชายัญนั้นมีค่าไม่เท่าหนึ่งในส่ของการยกมือไหว้
          ท่านผู้ปฏิบัติตรงตามอริยมาาคแม้เพียงครั้งเดียว
          การไหว้บุคคลเช่นนั้นประเสริฐกว่าเป็นไหนๆ
                  Whatever oblationnns and sacrifices
                     One might offer for a year,
                     Seeking merit thereby,
                     All that is not worth a single quarter
                     Of homage towards the upright
                     Which is far more excellent.

๑๐๙. อภิวาทนสีลิสฺส
นิจฺจํ วุฑฺฒาปจายิโน
จตฺตาโร ธมฺมา วฑฺฒนฺติ
อายุ วณฺโณ สุขํ พลํ ฯ ๑๐๙* ฯ

          ผู้กราบไหว้ อ่อนน้อมถ่อมตัว
          ต่อผู้ใหญ่เป็นนิจศีล
          ย่อมเจริญด้วยคุณธรรมสี่ประการคือ
          อายุ ชื่อเสียง สุข และกำลัง
                   For one who is in the habit of
                     Ever honouring and respecting the elders,
                     Four qualities increase;
                     Loong life,Fame, happiness and strength.  

 

๑๑๐. โย จ วสฺสสตํ ชีเว
ทุสฺสีโล อสมาหิโต
เอกาหํ ชีวิตํ เสยฺโย
สีลวนฺตสฺส ฌายิโน ฯ ๑๑๐ ฯ

          ผู้มีศีล มีสมาธิ
          ประเสริฐกว่าชีวิตตั้งร้อยปี
          ของคนทุศีล ไร้สมาธิ
                   Though one should live a hundred years,  
                     Without conduct and concentration,
                     Yet,better is a single day's life
                     Of one who is moral and meditative


๑๑๑. โย จ วสฺสสตํ ชีเว
ทุปฺปญฺโญ อสมาหิโต
เอกาหํ ชีวิตํ เสยฺโย
ปญฺญวนฺตสฺส ฌายิโน ฯ ๑๑๑ ฯ

          ผู้มีปัญญา มีสมาธิ
          มีชีวิตอยู่วันเดียว
          ประเสริฐกว่าชีวิตตั้งร้อยปี
          ของผู้ทรามปัญญา ไร้สมาธิ
                   Though one shold live an hundred years,
                     Without wisdom and concentration,
                     Yet, better is a single day's life
                     Of one who is wise and meditative.


๑๑๒. โย จ วสฺสสตํ ชีเว
กุสีโต หีนวีริโย
เอกาหํ ชีวิตํ เสยฺโย
วีริยํ อารภโต ทฬฺหํ ฯ ๑๑๒ ฯ

          ผู้มีความเพียรมั่นคง
          มีชีวิตอยู่วันเดียว
          ประเสริฐกว่าชีวิตตั้งร้อยปี
          ของผู้เกียจคร้าน ไร้ความเพียร
                   Though one should live a hundred years,
                     Sluggish and inactive
                     Yet,better is a single day's life
                     Of one who intensely exerts himself.


๑๑๓. โย วสฺสสตํ ชีเว
อปสฺสํ อุทยพฺพยํ
เอกาหํ ชีวิตํ เสยฺโย
ปสฺสโต อุทยพฺพยํ ฯ ๑๑๓ ฯ

          ผู้พิจารณาเห็นความเกิด-ดับแห่งสังขาร
          มีชีวิตอยู่วันเดียว
          ประเสริฐกว่าชีวิตตั้งร้อยปี
          ของผู้ไม่พิจารณาเห็น
                   Better is a single day;s life of one
                     Who discerns the rise and fall of things
                     Than a hundred years'life of one
                     Who is not comprehending.


๑๑๔. โย จ วสฺสสตํ ชีเว
อปสฺสํ อมตํ ปทํ
เอกาหํ ชีวิตํ เสยฺโย
ปสฺสโต อมตํ ปทํ ฯ ๑๑๔ ฯ

          ผู้พบทางอมตะ
          มีชีวิตอยู่วันเดียว
          ประเสริฐกว่าชีวิตตั้งร้อยปี
          ของผู้ไม่พบ
                  Better is a single day's life of one
                     Who sees the Deathless
                     Than a hundred years's life of one
                     Who sees not that state.


๑๑๕. โย จ วสฺสสตํ ชีเว
อปสฺสํ ธมฺมมุตฺตมํ
เอกาหํ ชีวิตํ เสยฺโย
ปสฺสโต ธมฺมมุตฺตมํ ฯ ๑๑๕ ฯ

          ผู้เห็นพระธรรมอันประเสริฐ
          มีชีวิตอยู่วันเดียว
          ประเสริฐกว่าชีวิตตั้งร้อยปี
          ของผู้ไม่เห็น
                   Better is a single day's life of one
                     Who understands the truth sublime
                     Than a hundred years's life of one
                     Who knows not that truth, so high.



๙. หมวดบาป  

๑๑๖. อภิตฺถเรถ กลฺยาเณ
ปาปา จิตฺตํ นิวารเย
ทนฺธํ หิ กรโต ปุญฺญํ
ปาปสฺมึ รมตี มโน ฯ ๑๑๖ ฯ

          พึงรีบเร่งกระทำความดี
          และป้องกันจิตจากความชั่ว
          เพราะเมื่อกระทำความดีช้าไป
          ใจจะกลับยินดีในความชั่ว
                    Make haste in doing gook,  
                     And check your mind from evil,
                     Whoso is slow in making merit-
                     His mind delights in evil.


๑๑๗. ปาปญฺเจ ปุริโส กยิรา
น นํ กยิรา ปุนปฺปุนํ
น ตมฺหิ ฉนฺทํ กยิราถ
ทุกฺโข ปาปสฺส อุจฺจโย ฯ ๑๑๗ ฯ

          ถ้าหากจำต้องทำชั่วไซร้
          ก็ไม่ควรทำบ่อยนัก
          และไม่ควรพอใจในการทำชั่วนั้น
          เพราะการสะสมบาป นำทุกข์มาให้
                    Should a man commit evil,
                     Let him not do it again and again,
                     Nor turn his heart to delight therein;
                     Painful is the heaping-up of evil.


๑๑๘. ปุญฺญญฺเจ ปุริโส กยิรา
กยิราเถนํ ปุนปฺปุนํ
ตมฺหิ ฉนฺทํ กยิราถ
สุโข ปุญฺญสฺส อุจฺจโย ฯ ๑๑๘ ฯ

          ถ้าหากจะทำความดี
          ก็ควรทำดีบ่อยๆ
          ควรพอใจในการทำความดีนั้น
          เพราะการสะสมความดีนำสุขมาให้
                    Should a man perform merit,
                     Let him do it again and again,
                     And trun his mind to delight therein;
                     Blissful is the piling-up of merit.


๑๑๙. ปาโปปิ ปสฺสตี ภทฺรํ
ยาว ปาปํ น ปจฺจติ
ยทา จ ปจฺจตี ปาปํ
อถ ปาโป ปาปานิ ปสฺสติ ฯ ๑๑๙ ฯ

          เมื่อบาปยังไม่ส่งผล
          คนชั่วก็เห็นว่าเป็นของดี
          ต่อเมื่อมันเผล็ดผลเมื่อใด
          เมื่อนั้นแหละเขาจึงรู้พิษสงของบาป
                    For the evil-doer all is well,
                     While the evil ripens not;
                     But when his evil yields its fruit,
                     He sees the evil results.


๑๒๐. ภทฺโรปิ ปสฺสตี ปาปํ
ยาว ภทฺรํ น ปจฺจติ
ยทา จ ปจฺจตี ภทฺรํ
อถ ภทฺโร ภทฺรานิ ปสฺสติ ฯ ๑๒๐ * ฯ

          เมื่อความดียังไม่ส่งผล
          คนดีก็มองเห็นความดีเป็นความชั่ว
          ต่อเมื่อใดความดีเผล็ดผล
          เมื่อนั้นแหละเขาจึงจะเห็นผลของความดี
                    For the good man, perhaps, all is ill,
                     While as yet his good is not ripe;
                     But when it bears its fruit,
                     He sees the good results.


๑๒๑. มาวมญฺเญถ ปาปสฺส
น มตฺตํ อาคมิสฺสติ
อุทพินฺทุนิปาเตน
อุทกุมฺโภปิ ปูรติ
อาปูรติ พาโล ปาปสฺส
โถกํ โถกมฺปิ อาจินํ ฯ ๑๒๑ ฯ

          อย่าดูถูกความชั่วเล็กน้อยว่าจักไม่สนองผล
          น้ำตกจากเวหาทีละหยาดๆ ยังเต็มตุ่มได้
          คนพาลทำความชั่วทีละเล็กละน้อย
          ย่อมเต็มด้วยความชั่วได้เช่นกัน
                    Despise not evil,
                     Saying, 'It will not come to me';
                     Drop by drop is the waterpot filled,
                     Lidewise the fool, gathering little by little,
                     Fills himself with evil.


๑๒๒. มาวมญฺเญถ ปุญฺญสฺส
น มตฺตํ อาคมิสฺสติ
อุทพินฺทุนิปาเตน
อุทกุมฺโภปิ ปูรติ
อาปูรติ ธีโร ปุญฺญสฺส
โถกํ โถกมฺปิ อาจินํ ฯ ๑๒๒ ฯ

          อย่าดูถูกบุญเล็กน้อยว่าจักไม่สนองผล
          น้ำตกจากเวหาทีละหยาดๆ ยังเต็มตุ่มได้
          นักปราชญ์สะสมบุญทีละเล็กละน้อย
          ย่อมเต็มด้วยบุญได้เช่นกัน
                    Despise not merit,
                     Saying, 'It will not come to me';
                     Drop by drop is the waterpot filled,
                     Likewise the man, gathering little by little
                     Fills himself with merit.


๑๒๓. วาณิโชว ภยํ มคฺคํ
อปฺปสตฺโถ มหทฺธโน
วิสํ ชีวิตุกาโมว
ปาปานิ ปริวชฺชเย ฯ ๑๒๓ ฯ

          พ่อค้ามีทรัพย์มาก มีพวกน้อย
ละเว้นทางที่มีภัย
คนรักชีวิตละเว้นยาพิษ ฉันใด
บุคคลพึงละบาป ฉันนั้น
                    As a rich merchant, with small escort,
                     Avoids a dangerous path,
                     As one who loves life avoids poison,
                     Even so should one shun evil.


๑๒๔. ปาณิมฺหิ เจ วโณ นาสฺส
หเรยฺย ปาณินา วิสํ
นาพฺพณํ วิสมเนฺวติ
นตฺถิ ปาปํ อกุพฺพโต ฯ ๑๒๔ ฯ

          เมื่อมือไม่มีแผล
          บุคคลย่อมจับต้องยาพิษได้
          ยาพิษนั้นไม่สามารถทำอันตรายได้
          บาปก็ไม่มีแก่ผู้ไม่ทำบาป
                   If no wound there be in the hand,
                     One may handle poison;
                     Poison does not affect one who has no wound;
                     There is no ill for him who does no wrong.


๑๒๕. โย อปฺปทุฏฺฐสฺส นรสฺส ทุสฺสติ
สุทฺธสฺส โปสสฺส อนงฺคณสฺส
ตเมว พาลํ ปจฺเจติ ปาปํ
สุขุโม รโช ปฏิวาตํว ขิตฺโต ฯ ๑๒๕ ฯ

          บาปก็ย่อมตามสนองผู้โง่เขลา
          ซึ่งทำร้ายบุคคลที่ไม่ทำร้ายตอบ
          ผู้หมดจด ปราศจากกิเลส
          ดุจธุลีที่ซัดทวนลม (วกกลับมาหาผู้ซัด)
                    Whosoever offends a harmless person,
                     One pure and guiltles,
                     Upon that very fool the evil recoils
                     Even as fine dust thrown against the wind.


๑๒๖. คพฺภเมเก อุปปชฺชนฺติ
นิรยํ ปาปกมฺมิโน
สคฺคํ สุคติโน ยนฺติ
ปรินิพฺพนฺติ อนาสวา ฯ ๑๒๖ ฯ

          สัตว์บางพวกกลับมาเกิดอีก
          พวกที่ทำบาป ไปนรก
          พวกที่ทำดี ไปสวรรค์
          พวกที่หมดอาสวกิเลส ปรินิพพาน
                   Some are born in teh womb again;
                     The evil-doers are born in hell;
                     The good go to heaven;
                     The Undefiled Ones attain Nibbana.


๑๒๗. น อนฺตลิกฺเข น สมุทฺทมชฺเฌ
น ปพฺพตานํ วิวรํ ปวิสฺส
น วิชฺชตี โส ชคติปฺปเทโส
ยตฺรฏฺฐิโต มุจฺเจยฺย ปาปกมฺมา ฯ ๑๒๗ ฯ

          ไม่ว่าบนท้องฟ้า
          ไม่ว่าท่ามกลางสมุทร
          ไม่ว่าในหุบเขา
          ไม่มีแม้แต่แห่งเดียว
          ที่ผู้ทำกรรมชั่วอาศัยอยู่
          จะหนีพ้นกรรมไปได้
                   Neither in the sky nor in mid-ocean,
                     Nor in the clefts of the rocks,
                     Nowhere in the world is a place to be found
                     Where abiding one may escape from
                     (the consequences of) an evil deed.



๑๒๘. น อนฺตลิกฺเข น สมุทฺทมชุเฌ
น ปพฺพตานํ วิวรํ ปวิสฺส
น วิชฺชตี โส ชคติปฺปเทโส
ยตุรฏฺฐิตํ นปฺปสเหยฺย มจฺจุ ฯ ๑๒๘ ฯ

          ไม่ว่าบนท้องฟ้า
          ไม่ว่าท่ามกลางสมุทร
          ไม่ว่าในหุบเขา
          ไม่มีแม้สักแห่งเดียว
          ที่คนเราอาศัยอยู่แล้ว
          จะหนีพ้นความตายได้
                    Neither in the sky no in mid-ocean,
                     Nor in the clefts of the rocks,
                     Nowhere in the world is found that place
                     Where abiding one will not be overcome by death.

nct.124
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 26 พฤศจิกายน 2561 14:36:05 โดย Kimleng » บันทึกการเข้า

คำค้น:
หน้า: [1]   ขึ้นบน
  พิมพ์  
 
กระโดดไป:  


คุณ ไม่สามารถ ตั้งกระทู้ได้
คุณ ไม่สามารถ ตอบกระทู้ได้
คุณ ไม่สามารถ แนบไฟล์ได้
คุณ ไม่สามารถ แก้ไขข้อความได้
BBCode เปิดใช้งาน
Smilies เปิดใช้งาน
[img] เปิดใช้งาน
HTML เปิดใช้งาน


หัวข้อที่เกี่ยวข้องกับหัวข้อนี้
หัวข้อ เริ่มโดย ตอบ อ่าน กระทู้ล่าสุด
ประวัติบุคคลสำคัญของพระพุทธศาสนา โดย ศาสตราจารย์ (พิเศษ) เสฐียรพงษ์ วรรณปก « 1 2 3 »
พุทธประวัติ แห่งองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
Kimleng 56 180673 กระทู้ล่าสุด 17 มิถุนายน 2559 16:35:13
โดย Kimleng
พระพุทธเจ้า มีตัวตนจริงหรือ? - ศาสตราจารย์ (พิเศษ) เสฐียรพงษ์ วรรณปก
เกร็ดศาสนา
Kimleng 0 2222 กระทู้ล่าสุด 10 มีนาคม 2557 12:47:46
โดย Kimleng
ต้นเหตุเกิดผ้าอาบน้ำฝน โดย ศาสตราจารย์ (พิเศษ) เสฐียรพงษ์ วรรณปก
เกร็ดศาสนา
Kimleng 0 1034 กระทู้ล่าสุด 22 มิถุนายน 2558 13:05:32
โดย Kimleng
พระมหากรุณาของพระพุทธองค์ โดย ศาสตราจารย์ (พิเศษ) เสฐียรพงษ์ วรรณปก
พุทธประวัติ แห่งองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
Kimleng 0 686 กระทู้ล่าสุด 20 ธันวาคม 2560 15:42:07
โดย Kimleng
วิบากแห่งกรรม โดย ศาสตราจารย์ (พิเศษ) เสฐียรพงษ์ วรรณปก
กฏแห่งกรรม - ท่องไตรภูมิ
Kimleng 7 1959 กระทู้ล่าสุด 10 กันยายน 2561 17:35:09
โดย Kimleng
Powered by MySQL Powered by PHP
Bookmark and Share

www.SookJai.com Created By Mckaforce | Sookjai.com Sitemap | CopyRight All Rights Reserved
Mckaforce Group | Sookjai Group
Best viewed with IE 7.0 , Chrome , Opera , Firefox 3.5
Compatible All OS , Resolution 1024 x 768 Or Higher
Valid XHTML 1.0! Valid CSS!
หน้านี้ถูกสร้างขึ้นภายในเวลา 0.67 วินาที กับ 33 คำสั่ง

Google visited last this page 11 ชั่วโมงที่แล้ว