พระเจ้า ๕๐๐ ชาติ เรื่องที่ ๒๔๗ โลมหังสชาดก : นักบวชนอกศาสนา

พระเจ้า ๕๐๐ ชาติ เรื่องที่ ๒๔๗ โลมหังสชาดก
นักบวชนอกศาสนา

ในอดีตกาล พระโพธิสัตว์เกิดเป็นมนุษย์ ได้ออกบวชเพื่อบำเพ็ญเพียรตามหลักของอาชีวก (นักบวชนอกศาสนาพุทธ) เปลือยกายล่อนจ้อน กินอาหารสกปรกโสโครก เช่น ขี้ลูกโค ห้ามพบเจอใคร ห้ามพูด เมื่อคนเดินผ่านมาจะต้องแอบไม่ให้เขาเห็น และจะต้องบำเพ็ญเพียรอยู่ในป่าเท่านั้น แต่ไม่ยึดติดอยู่กับที่ เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ
ในฤดูหนาว หิมะจะตกหนักปกคลุมต้นไม้ใบหญ้าจนเป็นน้ำแข็งทุกพื้นที่ของป่า ตกกลางคืนต้องออกไปหาที่โล่งกลางแจ้ง กลางวันก็กลับเข้าป่าตามเดิม ทำอย่างนี้ทุกวัน เกิดความหนาวมากจนถึงกระดูก เพราะเสื้อผ้าที่ใส่ให้ความอบอุ่นไม่มีสักชิ้น
ฤดูร้อนแสงแดดแรงมาก และต้องนั่งกลางแจ้งทำให้ผิวแสบร้อนไปหมด ขนาดกลางคืนอยู่ในป่าก็ร้อนมากเช่นกัน ต้องทำแบบนี้ทุกวัน ไม่ว่าฤดูไหน ๆ ก็ตาม
พระโพธิสัตว์จึงคิดว่า “เราทำแบบนี้ไม่มีอะไรดีขึ้น ร่างกายก็แย่ทุกวัน ต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ในที่ที่น่ากลัว ทำไปก็ไม่ได้บุญกลับได้บาปแทน”
พระองค์ประพฤติแบบนี้จนทำให้คิดได้ แล้วหันนมาถือสัมมาทิฐิ จึงพบทางสว่างแก่ตน

ธรรมนิทานชาดกเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
“อย่ามัวแสวงหาสิ่งไร้สาระ”

พุทธศาสนสุภาษิตประจำเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
อสาเร สารมติโน สาเร จาสารทุสฺสิโน
เต สารํ นาธิคจฺฉนฺติ มิจฺฉาสงฺกปฺปโคจรา
ผู้ใดเห็นสิ่งที่ไม่เป็นสาระ ว่าเป็นสาระ และเห็นสิ่งที่เป็นสาระ ว่าไม่เป็นสาระ
เขามีความเห็นผิดเป็นเครื่องนำทาง จึงไม่ประสบกับสิ่งที่เป็นสาระ (๒๕/๑๔)

คัดจาก : หนังสือ พระเจ้า ๕๐๐ ชาติ ฉบับสมบูรณ์ / จัดพิมพ์เพื่อเผยแพร่พระพุทธศาสนาขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า โดยสถาบันบันลือธรรม