กระรอกแดง

กระรอกแดง

กระรอกแดง

กระรอกแดง (Sciurus vulgaris) หรือที่เรียกว่ากระรอกแดงยูเรเซีย เป็นกระรอกชนิดหนึ่งในสกุล Sciurus อาศัยอยู่บนต้นไม้และเป็นสัตว์ฟันแทะที่กินพืชเป็นหลัก พบได้ทั่วไปในทวีปยูเรเซีย
ระรอกแดงกำลังกินถั่วเฮเซลนัท
ระรอกแดงมีขนาดลำตัวยาว 19 ถึง 23 เซนติเมตร (7.5 ถึง 9.1 นิ้ว) หางยาว 15 ถึง 20 เซนติเมตร (5.9 ถึง 7.9 นิ้ว) และมีน้ำหนัก 250 ถึง 340 กรัม (8.8 ถึง 12.0 ออนซ์) ตัวผู้และตัวเมียมีขนาดเท่ากัน

หางยาวช่วยให้กระรอกทรงตัวและควบคุมทิศทางเมื่อกระโดดจากต้นไม้หนึ่งไปยังอีกต้นหนึ่งและวิ่งไปตามกิ่งไม้ และอาจช่วยให้สัตว์อบอุ่นขณะนอนหลับ

ขนของกระรอกแดงมีสีแตกต่างกันไปตามฤดูกาลและสถานที่ มีสีขนหลายแบบตั้งแต่สีดำไปจนถึงสีแดง กระรอกแดงพบได้บ่อยที่สุดในสหราชอาณาจักร ในส่วนอื่นๆ ของยุโรปและเอเชียสีขนที่แตกต่างกันอาจพบได้ในประชากรเดียวกัน คล้ายกับสีผมในประชากรมนุษย์บางกลุ่ม โดยทั่วไปแล้วใต้ท้องของกระรอกจะมีสีขาวครีมเสมอ

กระรอกแดงผลัดขนปีละสองครั้ง โดยเปลี่ยนจากขนที่บางกว่าในฤดูร้อนไปเป็นขนที่หนาและเข้มกว่าในฤดูหนาว พร้อมกับขนปุยที่หูที่ใหญ่กว่าอย่างเห็นได้ชัด (ซึ่งเป็นลักษณะเด่นของสายพันธุ์นี้) ระหว่างเดือนสิงหาคมถึงพฤศจิกายน สีขนโดยรวมที่อ่อนกว่าและแดงกว่า พร้อมกับขนปุยที่หูในกระรอกโตเต็มวัยและขนาดที่เล็กกว่า ทำให้กระรอกแดงแตกต่างจากกระรอกสีเทาตะวันออก

กระรอกแดงอาศัยอยู่ในป่าสนเขตหนาวทางตอนเหนือของยุโรปและไซบีเรีย โดยชอบต้นสนสก็อต ต้นสนนอร์เวย์ และต้นสนไซบีเรีย ในยุโรปตะวันตกและตอนใต้ พวกมันพบได้ในป่าผลัดใบ ซึ่งการผสมผสานของต้นไม้และพุ่มไม้ทำให้มีแหล่งอาหารที่ดีกว่าตลอดทั้งปี ในหมู่เกาะอังกฤษส่วนใหญ่และในอิตาลี ป่าผลัดใบในปัจจุบันไม่เหมาะสมนักเนื่องจากกลยุทธ์การหาอาหารแบบแข่งขันที่ดีกว่าของกระรอกสีเทาที่ถูกนำเข้ามา

ในสหราชอาณาจักร ไอร์แลนด์ และอิตาลี ประชากรกระรอกแดงลดลงในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา การลดลงนี้เกี่ยวข้องกับการที่มนุษย์นำกระรอกสีเทาตะวันออก (Sciurus carolinensis) จากอเมริกาเหนือเข้ามา อย่างไรก็ตาม ประชากรในสกอตแลนด์กำลังทรงตัวเนื่องจากความพยายามในการอนุรักษ์

กระรอกแดงพบได้ทั้งในป่าสนและป่าผลัดใบเขตอบอุ่นกระรอกสร้างรังจากกิ่งไม้ในง่ามกิ่ง โดยสร้างเป็นโครงสร้างรูปโดมขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 25–30 ซม. (9.8–11.8 นิ้ว) บุด้วยมอสใบไม้ หญ้า และเปลือกไม้ นอกจากนี้ยังใช้โพรงต้นไม้และรูของนกหัวขวานเป็นที่อยู่อาศัยด้วย กระรอกแดงเป็นสัตว์สันโดษ ขี้อาย และไม่ค่อยอยากแบ่งปันอาหารกับตัวอื่น อย่างไรก็ตาม นอกฤดูผสมพันธุ์และโดยเฉพาะอย่างยิ่งในฤดูหนาว กระรอกแดงหลายตัวอาจใช้รังเดียวกันเพื่อความอบอุ่น การจัดระเบียบทางสังคมขึ้นอยู่กับลำดับชั้นการครองอำนาจภายในและระหว่างเพศ แม้ว่าตัวผู้จะไม่จำเป็นต้องมีอำนาจเหนือตัวเมียเสมอไป แต่สัตว์ที่ครองอำนาจมักจะมีขนาดใหญ่กว่าและแก่กว่าสัตว์ที่ด้อยกว่า และตัวผู้ที่ครองอำนาจมักจะมีอาณาเขตหากินที่กว้างกว่าตัวผู้หรือตัวเมียที่ด้อยกว่า

กระรอกแดงกินเมล็ดพืชเป็นหลัก โดยแกะกรวยสนอย่างเรียบร้อยเพื่อเอาเมล็ดข้างในออกมา เห็ด ถั่ว (โดยเฉพาะเฮเซลนัทแต่ก็กินบีช เกาลัด และลูกโอ๊กด้วย) ผลเบอร์รี่ ผัก ดอกไม้ ในสวนน้ำเลี้ยงต้นไม้ และยอดอ่อน นานๆ ครั้ง กระรอกแดงอาจกินไข่นกหรือลูกนกด้วย การศึกษาของสวีเดนแสดงให้เห็นว่าจากการตรวจสอบกระเพาะอาหารของกระรอกแดง 600 ตัว มีเพียง 4 ตัวเท่านั้นที่มีเศษซากนกหรือไข่

อาหารส่วนเกินจะถูกเก็บไว้ในที่ซ่อนที่เรียกว่า "กองอาหาร" ซึ่งอาจฝังไว้หรือซ่อนไว้ในซอกหรือโพรงต้นไม้ และจะกินเมื่ออาหารขาดแคลน แม้ว่ากระรอกแดงจะจำตำแหน่งที่มันสร้างที่ซ่อนอาหารได้ดีกว่าโอกาส แต่ความจำเชิงพื้นที่ของมัน มีความแม่นยำและทนทานน้อยกว่ากระรอกสีเทาอย่างมาก ระหว่าง 60% ถึง 80% ของช่วงเวลาที่มันออกหากินอาจใช้ไปกับการหาอาหารและกินอาหาร กระรอกแดงมีรูปแบบกิจกรรมแบบกลางวัน แม้ว่าในช่วงฤดูร้อนมันมักจะพักผ่อนในรังในช่วงกลางวัน เพื่อหลีกเลี่ยงความร้อนและการมองเห็นได้ชัดเจนของนกล่าเหยื่อซึ่งเป็นอันตรายในช่วงเวลาดังกล่าว ในช่วงฤดูหนาว การพักผ่อนในช่วงกลางวันมักจะสั้นลงมาก หรือไม่มีเลย แม้ว่าสภาพอากาศที่เลวร้ายอาจทำให้สัตว์ต้องอยู่ในรังเป็นเวลาหลายวัน

การผสมพันธุ์เกิดขึ้นในช่วงปลายฤดูหนาวระหว่างเดือนกุมภาพันธ์และมีนาคม และในฤดูร้อนระหว่างเดือนมิถุนายนและกรกฎาคม ตัวเมียหนึ่งตัวสามารถออกลูกได้มากถึงสองครอกต่อปี แต่ละครอกโดยเฉลี่ยมีลูกสามตัว เรียกว่าลูกกระรอก ระยะเวลาตั้งครรภ์ประมาณ 38 ถึง 39 วัน ลูกกระรอกจะได้รับการดูแลจากแม่เพียงลำพัง และเกิดมาโดยช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ตาบอด และหูหนวก พวกมันมีน้ำหนักระหว่าง 10 ถึง 15 กรัม ขนปกคลุมทั่วตัวเมื่ออายุ 21 วัน ตาและหูจะเปิดหลังจากสามถึงสี่สัปดาห์ และฟันจะขึ้นครบทุกซี่เมื่ออายุ 42 วัน ลูกกระรอกแดงสามารถกินอาหารแข็งได้เมื่ออายุประมาณ 40 วันหลังคลอด และจากนั้นก็สามารถออกจากรังไปหาอาหารเองได้ อย่างไรก็ตาม พวกมันยังคงดูดนมจากแม่จนกว่าจะหย่านมเมื่ออายุ 8 ถึง 10 สัปดาห์

ในช่วงฤดูผสมพันธุ์ ตัวผู้จะตรวจจับตัวเมียที่อยู่ในช่วงเป็นสัดได้จากกลิ่นที่พวกมันปล่อยออกมา และถึงแม้จะไม่มีการเกี้ยวพาราสี แต่ตัวผู้จะไล่ตามตัวเมียเป็นเวลานานถึงหนึ่งชั่วโมงก่อนที่จะผสมพันธุ์ โดยปกติแล้ว ตัวผู้หลายตัวจะไล่ตามตัวเมียตัวเดียวจนกว่าตัวผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด ซึ่งมักจะเป็นตัวที่ใหญ่ที่สุดในกลุ่ม จะผสมพันธุ์กับตัวเมีย ตัวผู้และตัวเมียจะผสมพันธุ์กันหลายครั้งกับคู่หลายตัว ตัวเมียต้องมีน้ำหนักตัวถึงเกณฑ์ขั้นต่ำก่อนที่จะเข้าสู่ช่วงเป็นสัด และโดยเฉลี่ยแล้วตัวเมียที่มีน้ำหนักมากจะให้กำเนิดลูกมากกว่า หากอาหารขาดแคลน การผสมพันธุ์อาจล่าช้าออกไป โดยทั่วไปแล้ว ตัวเมียจะให้กำเนิดลูกครอกแรกในปีที่สองของมัน

กระรอกแดงที่รอดชีวิตจากฤดูหนาวแรกจะมีอายุขัยเฉลี่ย 3 ปี แต่ละตัวอาจมีอายุยืนถึง 7 ปี และ 10 ปีในกรงเลี้ยง การอยู่รอดมีความสัมพันธ์เชิงบวกกับความพร้อมของเมล็ดต้นไม้ในฤดูใบไม้ร่วง-ฤดูหนาว โดยเฉลี่ยแล้ว กระรอกวัยอ่อน 75–85% จะตายในฤดูหนาวแรก และอัตราการตายจะอยู่ที่ประมาณ 50% ในฤดูหนาวถัดจากฤดูหนาวแรก

กระรอกแดงได้รับการคุ้มครองในยุโรปส่วนใหญ่ เนื่องจากอยู่ในบัญชีรายชื่อภาคผนวกที่ 3 ของอนุสัญญาเบิร์นและจัดอยู่ในกลุ่มสัตว์ที่มีความเสี่ยงต่ำที่สุดในบัญชีแดงของ IUCN อย่างไรก็ตาม ในบางพื้นที่ กระรอกแดงมีจำนวนมากและถูกล่าเพื่อเอาขน

แม้ว่าจะไม่คิดว่ากระรอกแดงจะตกอยู่ในภาวะเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ทั่วโลก แต่จำนวนกระรอกแดงในสหราชอาณาจักรกลับลดลงอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่กระรอกสีเทาตะวันออกถูกนำเข้ามาจากอเมริกาเหนือในช่วงทศวรรษ 1870 คาดว่าเหลือกระรอกแดงอยู่ไม่ถึง 140,000 ตัวในปี 2013 ประมาณ 85% อยู่ในสกอตแลนด์ โดยเกาะไอล์ออฟไวต์เป็นแหล่งหลบภัยที่ใหญ่ที่สุดในอังกฤษ องค์กรการกุศลในท้องถิ่น Wight Squirrel Project สนับสนุนการอนุรักษ์กระรอกแดงบนเกาะ และชาวเกาะได้รับการแนะนำอย่างแข็งขันให้รายงานกระรอกสีเทาที่รุกราน การลดลงของประชากรในสหราชอาณาจักรมักถูกกล่าวถึงว่าเกิดจากการนำกระรอกสีเทาตะวันออกจากอเมริกาเหนือเข้ามา แต่การสูญเสียและการแตกแยกของถิ่นที่อยู่อาศัยที่เป็นป่าไม้ดั้งเดิมก็มีบทบาทสำคัญเช่นกัน

ในทางตรงกันข้าม กระรอกแดงอาจเป็นภัยคุกคามหากนำเข้าไปในภูมิภาคที่อยู่นอกถิ่นกำเนิด มันถูกจัดเป็น "สิ่งมีชีวิตใหม่ที่ต้องห้าม" ภายใต้พระราชบัญญัติสารอันตรายและสิ่งมีชีวิตใหม่ พ.ศ. 2539 ของนิวซีแลนด์ซึ่งห้ามไม่ให้นำเข้าประเทศ