พระเจ้า ๕๐๐ ชาติ เรื่องที่ ๒๓๖ สิคาลชาดก : สุนัขในท้องช้าง

พระเจ้า ๕๐๐ ชาติ เรื่องที่ ๒๓๖ สิคาลชาดก
สุนัขในท้องช้าง

ในอดีตกาล ครั้งพระเจ้าพรหมทัตเสวยราชสมบัติอยู่ในกรุงพาราณสี พระโพธิสัตว์เกิดเป็นหมาจิ้งจอก อาศัยกินอยู่ในบริเวณใกล้ ๆ กับริมฝั่งแม่น้ำในป่าแห่งหนึ่ง
เช้าวันหนึ่ง หมาจิ้งจอกเดินเข้าไปหาอาหารกินตามชายฝั่งแม่น้ำ ก็ไปเจอซากช้างนอนตายอยู่ มันคิดว่ามื้อนี้โชคดีมากที่เจออาหารรสเลิศแบบนี้ ทำให้มันกินอิ่มไปตลอดทั้งอาทิตย์เลย ขณะนั้น มันจึงเข้าไปสำรวจตรวจดูว่าส่วนไหนน่าจะกินได้ที่สุด มันเริ่มจากจิกที่งวงเป็นอันดับแรก แต่ช้างนั้นไม่ว่าจะส่วนไหนก็ดูจะแข็งไปทั้งหมด เพราะว่าผิวของช้างหยาบและไม่น่ากิน ถึงส่วนสุดท้ายคือก้นช้าง มันมีความรู้สึกว่าเนื้อนุ่มนิ่มเหมือนขนม มันจึงลงมือกินส่วนนี้ก่อน จนก้นช้างเป็นรูใหญ่พอที่จะเข้าไปกินส่วนข้างในได้ มันเลือกกินตับ เครื่องใน พอหิวน้ำมันก็กินเลือดแทนน้ำ ด้วยความขี้เกียจ กินเสร็จมันก็นอนอยู่ในนั้น เหมือนกับเป็นบ้านหลังใหม่ของมัน
ในตอนนั้นเป็นฤดูแล้ง อากาศจึงร้อนจัด ซากช้างเมื่ออยู่ในที่โล่ง ตากแดดทั้งวันมาหลายวันแล้ว เกิดหดตัว บริเวณที่มันกัดจนเป็นรูก้นปิดสนิท ไม่มีแม้แต่กระทั่งแสงแดดลอดผ่าน ด้วยความกลัวตายอย่างสุดขีด มันเลยกัด กัดไปรอบตัวช้าง เพราะมันคิดว่าถ้ามันกัดสำเร็จจะออกไปได้ แต่ก็ไร้ประโยชน์ เวลาผ่านไป ๓ วัน มีพายุฝนห่าตกอย่างหนัก ซากช้างที่ตากฝนเหมือนฟองน้ำ ถูกน้ำเข้าไปจนตัวช้างเริ่มบวม ช่องต่าง ๆ ที่แห้ง ปิดตาย จึงมีรูทำให้แสงสว่างส่องเข้าไป มันดีใจมากที่จะรอดตายได้ออกไปจากตรงนี้ซะที จึงรวมพลังที่เหลือทั้งหมด ดิ่งออกมาอย่างรวดเร็ว ระยะเวลาที่มันต้องทรมานอยู่ในท้องช้างหลายวัน มันอดอาหารอดน้ำทำให้ร่างกายซูบผอม เมื่อกลับมาดูเงาตัวเองในแม่น้ำ มันคิดว่า เพราะความโลภ ความตะกละของตัวเราเอง ทำให้เราต้องเป็นทุกข์แบบนี้ มันน่าสมเพชเหลือเกิน

ธรรมนิทานชาดกเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
“ผู้ที่มีความโลภมาก แทนที่จะพบสุขกลับพบทุกข์ ”

พุทธศาสนสุภาษิตประจำเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
ภยมนฺตรโต ชาตํ ตํ ชโน นาวพุชฺฌติ ฯ
คนโลภไม่รู้ทันว่าความโลภนั้นเป็นภัยที่เกิดขึ้นภายใน (๒๕/๗๓)

คัดจาก : หนังสือ พระเจ้า ๕๐๐ ชาติ ฉบับสมบูรณ์ / จัดพิมพ์เพื่อเผยแพร่พระพุทธศาสนาขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า โดยสถาบันบันลือธรรม