พระเจ้า ๕๐๐ ชาติ เรื่องที่ ๒๔๕ นังคุฏฐชาดก : พระราชางมงาย

พระเจ้า ๕๐๐ ชาติ เรื่องที่ ๒๔๕ นังคุฏฐชาดก
พระราชางมงาย

เมื่อพระเจ้าพรหมทัตพระองค์หนึ่ง เสวยราชสมบัติอยู่ในกรุงพาราณสี
พระโพธิสัตว์เกิดในตระกูลพราหมณ์ ซึ่งนับถือเทพเจ้าอัคคี (ไฟ) พระองค์ก็นับถือตาม ๆ กันมา ทรงออกบวชอยู่ในป่าก็ยังทรงบูชาไฟตลอดมา
เช้าวันหนึ่ง พระองค์ได้รับของถวายจากชาวบ้านเป็นโคตัวหนึ่ง ทรงคิดว่าจะนำโคตัวนี้บูชาพระอัคคี แต่ยังขาดเกลือที่จะทำเนื้อเค็ม จึงเอาโคผูกไว้ข้างอาศรมแล้วเดินทางเข้าหมู่บ้านเพื่อขอเกลือ ขณะนั้นมีนายพรานเจ้าป่าล่าสัตว์เดินผ่านมาทางอาศรม เห็นโคยืนอยู่จึงฆ่าย่างเนื้อกิน แล้วทิ้งหางกระดูกไว้ พอฤๅษีมาพบโคโดนฆ่า จึงคิดว่า
“พระอัคคี ขนาดโคที่เป็นของพระองค์ พระองค์ยังรักษาไว้ไม่ได้ นับประสาอะไรจะมาคุ้มครองรักษาเราล่ะ การบูชาไฟน่าจะเป็นสิ่งที่ไร้ประโยชน์ กุศลและความเจริญใด ๆ คงไม่มีแน่”
“พระอัคคี! ตรงนี้เนื้อไม่มีเหลือแต่หางเท่านั้น ที่จริงหางวัวก็ถือว่ามากไปแล้วสำหรับท่าน”

ธรรมนิทานชาดกเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
“อย่าหลงงมงายในความเชื่อไร้ประโยชน์”

พุทธศาสนสุภาษิตประจำเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
กปฺปากปฺเปสุ กุสโล
พึงเป็นผู้ฉลาดในสิ่งที่ควรและไม่ควร (๒๗/๓๐๓)

คัดจาก : หนังสือ พระเจ้า ๕๐๐ ชาติ ฉบับสมบูรณ์ / จัดพิมพ์เพื่อเผยแพร่พระพุทธศาสนาขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า โดยสถาบันบันลือธรรม