วัดทรงเสวย ต.หนองน้อย อ.วัดสิงห์ จ.ชัยนาท

วัดทรงเสวย
หมู่ที่ ๑ ตำบลหนองน้อย อำเภอวัดสิงห์ จังหวัดชัยนาท
-----------------------------------

วัดทรงเสวย เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ ณ บ้านหนองแค เลขที่ ๖๓ หมูที่ ๑ ตำบลหนองน้อย อำเภอวัดสิงห์ จังหวัดชัยนาท แต่เดิมเป็นวัดร้าง สร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา มีชื่อเดิมว่า วัดเกสร สมัยกรุงธนบุรีภายหลังจากที่กรุงศรีอยุธยาได้แตกและเสียกรุงแก่พม่าในปี พ.ศ. ๒๓๑๐ นั้น เมืองชัยนาทยังคงเป็นเมืองสำคัญในยุทธภูมิซึ่งปรากฏตามหลักฐานของกรมศิลปากรว่า ในปี พ.ศ.๒๓๑๕ ตรงกับวันศุกร์ขึ้น ๑๑ ค่ำ เดือน ๘ (ตรงกับวันที่ ๒๗ กรกฎาคม ๒๓๑๕) พระเจ้ากรุงธนบุรีได้ยกทัพขึ้นมาเมืองชัยนาท ก่อนที่จะเข้าสู่เมืองชัยนาททรงประทับพักผ่อนอิริยาบถ ณ วัดเกสรเมืองชัยนาท และต่อมาวันเสาร์ขึ้น ๑๒ ค่ำ เดือน ๘ (ตรงกับวันที่ ๒๘ กรกฎาคม ๒๓๑๕) พระเจ้ากรุงธนบุรีได้ยกทัพขึ้นมาตั้งค่ายที่ “เมืองชัยนาท” เพื่อขับไล่พม่าซึ่งกำลังรบติดพันกับกองทัพไทยที่เขตเมืองนครสวรรค์ เมื่อพม่าทราบข่าวก็ตกใจจึงละทิ้งค่ายที่เมืองนครสวรรค์ หนีไปทางเมืองอุทัยธานี พระเจ้ากรุงธนบุรีทรงยกทัพติดตามข้าศึกไปจนถึงบ้านนางบวช แขวงเมืองสุพรรณบุรี แล้วเข้าโจมตีข้าศึกแตกพ่ายยับเยิน ด้วยเหตุนี้ทางจังหวัดชัยนาทจึงถือว่าวันที่ ๒๘ กรกฎาคม เป็นวันสถาปนาจังหวัด

ต่อมาปี พ.ศ. ๒๔๓๐ หลวงพ่อคงวัดบางกระพี้ พร้อมชาวบ้านหนองแค ได้บุกเบิกวัดเกสร ร้าง ให้เป็นศูนย์รวมใจของชาวบ้านหนองแค ต่อมาภายหลัง หลวงพ่อคงได้มอบหมายให้พระคล้อย ธมฺมนิยํ ซึ่งเป็นศิษย์ของหลวงพ่อคง มาสืบทอดงานพระพุทธศาสนาต่อจากหลวงพ่อคง และภายหลังต่อมาพระคล้อย ธมฺมนิยํ ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส แล้วพระอธิการคล้อย ได้ตั้งชื่อวัดขึ้นใหม่ว่า วัดราษฎร์เจริญธรรม แต่ชาวบ้านจะเรียกว่าวัดหนองแคตามชื่อหมู่บ้านมากกว่า

ต่อมาเมื่อวันที่ ๑๖ ตุลาคม พ.ศ. ๒๔๕๑ (ร.ศ. ๑๒๗) พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ ๕) เสด็จพระราชดำเนินตรวจสอบลำน้ำเก่าโดยทางรถไฟ ถึงจังหวัดนครสวรรค์แล้วเสด็จประทับเรือพระที่นั่งครุฑเหิรเห็จ เพื่อตรวจลำน้ำมะขามเฒ่า(แม่น้ำท่าจีน) ทรงประทับแรมที่วัดหัวหาด อ.มโนรมย์ ปัจจุบันเรียกวัดนี้ว่าวัดพิกุลงาม นับเป็นการเสด็จเมืองชัยนาทเป็นครั้งที่ ๓ ต่อจากนั้นวันที่ ๑๗ ตุลาคม พ.ศ. ๒๔๕๑ เสด็จฯ ตามลำน้ำมะขามเฒ่าผ่านตลาดวัดสิงห์

ลำน้ำมะขามเฒ่าสมัยนั้นเต็มไปด้วยผักตบชวาและตอไม้ ประชาชนจึงได้ช่วยกันตัดตอไม้และเก็บผักตบชวา พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงมีพระราชประสงค์ที่จะทรงประทับแรมที่บ้านหนองแค (ตำบลคลองจันทร์) เมืองไชยนาทในครั้งนั้น พระอธิการคล้อย ได้ชักชวนชาวบ้านสร้างพลับพลารับเสด็จพระองค์ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงมีพระราชประสงค์จะเสวยยอดหวายโปง ตาแป้นมรรคนายกวัดหนองแค (ภายหลังทรงตั้งให้ตาแป้นดำรงตำแหน่งหมื่นสมาน) จึงได้ให้ชาวบ้านไปหายอดหวายโปงมาเผาไฟ หยวกกล้วยต้ม น้ำพริกปลามัจฉะ มาถวายพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์ทรงเสวยอย่างเจริญพระกระยาหารและตรัสกับชาวบ้านว่า ต่อไปนี้ให้เรียกวัดนี้ว่า “วัดเสวย” แต่ชาวบ้านได้ขอพระราชทานขอเติมคำว่า “ทรง” ไปด้วย พระองค์ทรงพระอนุญาต ชาวบ้านจึงเรียกวัดนี้ว่า “วัดทรงเสวย” จนทุกวันนี้ และเมื่อปี พ.ศ. ๒๔๕๒ พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าอุรุพงษ์รัชสมโภช ประชวรด้วยโรคไส้ตัน สิ้นพระชนม์ด้วยวัยเพียง ๑๗ พรรษา เมื่อวันพฤหัสบดีเดือน ๑๒ ขึ้น ๕ ค่ำ ปีมะเส็ง เบญจศก ตรงกับวันที่ ๒๐ กันยายน พ.ศ .๒๔๕๒ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงมีรับสั่งให้บูรณะวัดทรงเสวยถวายเป็นพระราชกุศลแด่พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าอุรุพงษ์รัชสมโภช และพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ถวายของที่ระลึกแด่พระอธิการคล้อย เป็นของที่ระลึกงานพระศพของพระเจ้าลูกยาเธอพระองค์เจ้าอุรุพงษ์รัชสมโภช ของที่ถวายได้แก่ ฝาบาตรมีตราสีทองรูปวงรี มีข้อความว่า ร.ศ. ๑๒๘ งานพระศพพระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าอุรุพงษ์ชสมโภช ปิ่นโตขนาดใหญ่ที่ฝาปิ่นโตมีข้อความเช่นเดียวกับฝาบาตร พระขรรค์ ตาลปัตรใบลาน ตะเกียงลาน เรือสำปั้น ป้านน้ำชา ๑ ชุด ตราประจำวัดทรงเสวยแกะด้วยงา และสิ่งอื่นๆ อีกมากมาย สิ่งของเหล่านี้ปัจจุบันทางวัดยังเก็บรักษาไว้อย่างดีภายในพิพิธภัณฑ์รัชกาลที่ ๕ วัดทรงเสวย

ประวัติอุโบสถ วัดทรงเสวย
อุโบสถวัดทรงเสวย สถานที่ประดิษฐานพระพุทธสุวรรณมหาชัยมุนี (หลวงพ่อทอง) อุโบสถสร้างขึ้นในปี พ.ศ. ๒๔๕๙ แล้วเสร็จในปี พ.ศ. ๒๔๗๐ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา วันที่ ๗ กันยายน พ.ศ. ๒๔๗๐ โดยมีพระครูวิมลคุณากร (หลวงปู่ศุข) วัดปากคลองมะขามเฒ่า เป็นผู้สร้างอุโบสถหลังนี้ ในขณะนั้น มีพระอธิการ คล้อย ธมฺมนิยํ เป็นเจ้าอาวาส บูรณะอุโบสถ ในปี พ.ศ. ๒๕๔๙ โดยพระอธิการโปร่ง สมาจาโร เจ้าอาวาสวัดทรงเสวย รูปที่ ๕

หลวงพ่อทอง พระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ เป็นพระประธานในอุโบสถ สร้างในสมัยรัชกาลที่ ๕ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ทรงจีวรลายดอกพิกุล พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ ๕) ทรงพระราชทานนามว่า พระพุทธสุวรรณมหาชัยมุนี ชาวบ้านเรียกชื่อว่า หลวงพ่อทอง เป็นที่เคารพเลื่อมใสศรัทธาของชาวบ้านเป็นอันมาก ผู้ที่มากราบไหว้บูชาต่างประจักษ์ในความศักดิ์สิทธิ์ ผู้อธิษฐานขอพรบารมีในองค์หลวงพ่อทองและเชื่อมั่นในบุญกุศล มีศีลธรรมประจำใจ จะสมความปรารถนาในสิ่งที่ต้องการ ครอบครัวอยู่เย็นเป็นสุข บันดาลโชคลาภและแคล้วคลาดปลอดภัยให้แก่ผู้สักการะบูชา ส่วนใหญ่ชาวบ้านมีความเชื่อนำไข่ต้มมาถวายแก้บน

ตำนานเรื่องเล่าความศักดิ์สิทธิ์พระพุทธสุวรรณมหาชัยมุนี (หลวงพ่อทอง) พระพุทธประจำอุโบสถวัดทรงเสวย จ.ชัยนาท มี เรื่องเล่ากล่าวว่าหลวงพ่อทอง ตอนสมัยกำลังสร้างอุโบสถวัดทรงเสวยใกล้จะเสร็จ บางคืนผู้คนจะได้ยินเสียงพึมพำอยู่ในอุโบสถคล้ายเสียงสวดมนต์ ครั้นเมื่อเข้าไปดูก็ไม่เห็นมีใครอยู่ในนั้นเลยนอกจากหลวงพ่อทอง บางคราวพระภิกษุสามเณรในวัดจะเป็นพระภิกษุห่มจีวรสีคร่ำ ถือไม้เท้าเดินออกมายืนอยู่หน้าอุโบสถ ผู้ที่พบเห็นต่างก็เรียกกันมาดู ภิกษุชรารูปนั้นก็เดินหายเข้าไปในอุโบสถ เป็นดังนี้หลายครั้งหลายหน บางครั้งก็มีผู้เห็นเป็นชายหนุ่มรูปร่างสง่างามมีแสงเปล่งปลั่ง นุ่งโจงกระเบนขาวห่มขาวเข้ามาหาหลวงพ่อแล้วก็หายไปตรงหลวงพ่อทอง

ปัจจุบันหลวงพ่อทอง “พระพุทธสุวรรณมหาชัยมุนี” แห่งวัดทรงเสวยก็ยังคงเป็นที่เคารพสักการะของคนไทยและชาวต่างชาติที่เดินทางมาท่องเที่ยวภายในจังหวัดชัยนาท ทุกคนล้วนมากราบไหว้บูชาของพลังอำนาจอันศักดิ์สิทธิ์และบุญบารมีของทานให้ช่วยคุ้มครองเพราะเชื่อว่า “หลวงพ่อทอง” สามารถคุ้มครองป้องกันภัยอันตรายได้นานาประการ

พระพุทธสุวรรณมหาชัยมุนี (หลวงพ่อทองคำ) ปางมารวิชัย (นั่งขัดสมาธิเอาชนะมาร)
พระประธานอุโบสถวัดทรงเสวย จังหวัดชัยนาท

พระพุทธคันธารราฐ สัญลักษณ์แห่งความอุดมสมบูรณ์ เมตตา และการคุ้มครองให้ฝนตกต้องตามฤดูกาล
พุทธลักษณะ ยืนตรง ยกพระหัตถ์สองข้างขึ้นเสมอพระอุระ หันฝ่าพระหัตถ์ออกไปเบื้องหน้า

พระบรมรูปสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช สร้างขึ้นเพื่อสักการะที่วัดทรงเสวย จังหวัดชัยนาท

กำแพงแก้ว อุโบสถวัดทรงเสวย จังหวัดชัยนาท

สถาปัตยกรรมศิลปะปูนปั้นที่หาชมได้ยาก ซึ่งประดับเรื่องราวพุทธประวัติบนซุ้มประตูกำแพงแก้วรอบอุโบสถของวัด

รูปปั้นเด็ก “ไอ้ส้มฉุน” สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่วัดทรงเสวย จังหวัดชัยนาท

ส้มฉุน เป็นเด็กวัดกำพร้าที่ซุกซนจนจมน้ำตาย แต่ยังคงสถิตอยู่ช่วยเหลือผู้คน ทำให้วัดนี้เป็นที่นิยมขอพร เรื่องโชคลาภ ลูกหลานไม่ดื้อ
และมักจะแก้บนด้วยการจุดประทัด ถวายของเล่นที่เด็กชอบ เช่น ขนม น้ำแดง หรือชุดสีแดง

หลวงปู่คล้อย (เจ้าอาวาสองค์แรกของวัด) รับส้มฉุนมาเลี้ยงตั้งแต่เด็กเมื่ออายุ ๑๐ ขวบ ส้มฉุนแอบหนีไปเล่นน้ำกับเพื่อนๆ และเกิดตะคริว
จมน้ำตาย หลังจากเสียชีวิต วิญญาณของส้มฉุนยังคงอยู่ที่วัด ชอบมาเล่นกับพระเณรที่บวชใหม่ ขอขนมหรือดึงขา จึงมีการสร้างศาลและ
รูปปั้นส้มฉุนขึ้น ส้มฉุนกลายเป็นที่รู้จักและมีผู้คนเดินทางมาขอพรอย่างไม่ขาดสาย

850-28