NGC 1097

NGC 1097

NGC 1097 (หรือที่รู้จักกันในชื่อ Caldwell 67) เป็นกาแล็กซีเกลียวมีแถบที่อยู่ห่างออกไปประมาณ 45 ล้าน ปีแสงในกลุ่มดาว Fornax ค้นพบโดย William Herschel เมื่อวันที่ 9 ตุลาคม ค.ศ. 1790 เป็นกาแล็กซีที่มีปฏิสัมพันธ์อย่างรุนแรง มีเศษซากและสิ่งบิดเบี้ยวจากแรงดึงดูดที่เห็นได้ชัดซึ่งเกิดจากปฏิสัมพันธ์กับกาแล็กซีคู่หู NGC 1097A

NGC 1097 ก็เป็นกาแล็กซีเซย์เฟิร์ต เช่นกัน ภาพถ่ายความละเอียดสูงเผยให้เห็นลำแสง แคบๆ สี่ลำ ที่ดูเหมือนจะพุ่งออกมาจากนิวเคลียส สิ่งเหล่านี้ถูกตีความว่าเป็นปรากฏการณ์ของนิวเคลียสที่กำลังทำงานอยู่ (ซึ่งปัจจุบันอ่อนกำลังลง) การวิเคราะห์เพิ่มเติมเกี่ยวกับการกระจายพลังงานสเปกตรัมจากคลื่นวิทยุถึงรังสีเอ็กซ์ของลำแสงที่สว่างที่สุด สามารถตัดความเป็นไปได้ของการปล่อยรังสีซินโครตรอนและรังสีฟรีฟรีจากความร้อนออกไปได้ แท้จริงแล้วลำแสงเหล่านั้นประกอบด้วยดาวฤกษ์ การที่ไม่สามารถตรวจพบก๊าซไฮโดรเจนอะตอมในลำแสง (ภายใต้สมมติฐานว่าพวกมันเป็นตัวอย่างของหางไทดัล) โดยใช้การถ่ายภาพ HI ที่ความละเอียด 21 ซม. ด้วยกล้องโทรทรรศน์วิทยุ Very Large Array และการจำลองเชิงตัวเลข นำไปสู่การตีความในปัจจุบันว่าลำแสงเหล่านั้นแท้จริงแล้วคือเศษซากที่แตกกระจายของกาแล็กซีแคระที่ถูกกลืนกิน

NGC 1097 มีหลุมดำมวลมหาศาลอยู่ที่ใจกลาง ซึ่งมีมวลมากกว่าดวงอาทิตย์ถึง 140 ล้านเท่า รอบหลุมดำใจกลางมีวงแหวนเรืองแสงของบริเวณก่อกำเนิดดาวฤกษ์พร้อมด้วยเครือข่ายของก๊าซและฝุ่นที่หมุนวนจากวงแหวนไปยังหลุมดำ การไหลเข้าของสสารไปยังแกนกลางของกาแล็กซีทำให้เกิดดาวฤกษ์ดวงใหม่ในวงแหวน วงแหวนมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 5,000 ปีแสง แขนก้นหอยของกาแล็กซีขยายออกไปหลายหมื่นปีแสงนอกวงแหวน

กาแล็กซี NGC 1097 มีกาแล็กซีบริวารสองแห่ง คือ NGC 1097A และ NGC 1097B กาแล็กซีแคระรูปทรงรี NGC 1097A มีขนาดใหญ่กว่า เป็นกาแล็กซีรูปทรงรีที่แปลกประหลาด ซึ่งโคจรอยู่ห่างจากศูนย์กลางของ NGC 1097 เป็นระยะ 42,000 ปีแสง กาแล็กซีแคระ NGC 1097B (มวล 5 ล้านเท่าของมวลของดวงอาทิตย์) ซึ่งอยู่ไกลที่สุด ถูกค้นพบจากการปล่อยก๊าซไฮโดรเจนไอโอดีน (HI) และดูเหมือนจะเป็นกาแล็กซีแคระไร้รูปร่างทั่วไป ข้อมูลเกี่ยวกับกาแล็กซีนี้ยังมีน้อยมาก