วีรบุรุษและปีศาจ ชัยชนะของการอยู่รอด

วีรบุรุษและปีศาจ ชัยชนะของการอยู่รอด

น้ำเสียงของทหารเยอรมันนั้นเกือบจะอ่อนโยน นั่นยิ่งทำให้สถานการณ์แย่ลงไปอีก เขาเพิ่ง "ตรวจร่างกาย" พวกเรา

หญิงสาวแปดคน อดอยาก ตัวสั่นเทา ผอมแห้งราวกับเงา เขาแตะใบหน้า ยกคาง กดซี่โครง ราวกับกำลังทดสอบว่าพวกเราใกล้จะแตกสลายแค่ไหน แล้วเขาก็กระซิบว่า "มากับฉัน"

ฉันชื่อแอดิเลด อายุ 92 ปี ถ้าคุณเห็นฉันตอนนี้ ห่มผ้าห่มถือถ้วยชาที่สั่นเทาอยู่ในมือ คุณคงเห็นเพียงหญิงชราคนหนึ่ง คุณคงไม่คิดว่าครั้งหนึ่งฉันเคยอายุ 20 ปี เต็มไปด้วยพละกำลังและความหวาดกลัว ติดอยู่ในโลกที่บ้าคลั่ง คุณคงเดาไม่ออกว่าครั้งหนึ่งฉันเคยเป็นเพียงแค่ตัวเลข ถูกเย็บติดกับผืนผ้าลายทาง ถูกพรากทุกสิ่งทุกอย่างไป เหลือไว้เพียงความมุ่งมั่นที่จะมีชีวิตรอด

ฉันเก็บเงียบมาเกือบเจ็ดสิบปีแล้ว ฉันไม่เคยบอกสามีผู้ล่วงลับหรือลูกๆ ของฉันเลย ฉันฝังความทรงจำเหล่านั้นไว้ลึกมาก จนบางครั้งแม้แต่หัวใจของฉันเองก็ลืมมันไป แต่ตอนนี้ฉันเหนื่อยแล้ว เหนื่อยกับการแบกรับเงาเหล่านั้นไว้เพียงลำพัง เหนื่อยกับการปล่อยให้โลกแสร้งทำเป็นว่าเราไม่เคยมีอยู่จริง หากฉันตายไปโดยไม่พูดอะไร มันก็จะเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย เหมือนกับว่าเฟเดริโกไม่เคยมีอยู่จริง และฉันไม่อาจยอมให้เป็นเช่นนั้นได้

ผู้คนเล่าเรื่องราวในยุคนั้นด้วยถ้อยคำที่ยิ่งใหญ่: วีรบุรุษและปีศาจ แต่ในความมืดมิด ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นสีเทา ความหิวโหยเป็นสีเทา ความกลัวเป็นสีเทา การเอาชีวิตรอดเป็นสีเทา ไม่มีสิ่งใดบริสุทธิ์ ไม่มีสิ่งใดเรียบง่าย มีเพียงการดิ้นรนอย่างสิ้นหวังเพื่อมีชีวิตอยู่ต่อไป บางครั้ง การเอาชีวิตรอดคือชัยชนะเดียวที่สำคัญ

พวกเราเป็นผู้หญิงแปดคนติดตามทหารคนหนึ่ง ทุกย่างก้าวคือความหวาดกลัว ทุกจังหวะหัวใจคือคำถาม: เราจะรอดหรือไม่? และถึงกระนั้น ในเงามืดแห่งความตาย เราก็ยังยึดมั่นในชีวิตในกันและกัน ในเศษเสี้ยวของความเป็นมนุษย์ของเรา เราหัวเราะเบาๆ เมื่อทำได้ แบ่งปันเศษอาหาร กระซิบชื่อของกันและกันเพื่อไม่ให้หายไป ในโลกที่สร้างขึ้นมาเพื่อทำลายเรา เราพยายาม ไม่ว่าด้วยวิธีใดที่จะปกป้องส่วนเล็กๆ ที่สุดของตัวตนของเรา

และนี่คือสิ่งที่ฉันอยากให้คุณจำไว้: ในสถานที่ที่มืดมิดที่สุด แม้เมื่อโลกกำลังบ้าคลั่ง มนุษยชาติก็ยังสามารถอยู่รอดได้ด้วยท่าทางเล็กๆ น้อยๆ การจับมือ การแบ่งปันความลับ การกระซิบแห่งความหวัง นั่นคือความจริง นั่นคือเรื่องราวของเรา