[ สุขใจ ดอท คอม บ้านหลังเล็กอันแสนอบอุ่น ] ธรรมะ พุทธประวัติ ฟังธรรม ดูหนัง ฟังเพลง เกมส์ เบาสมอง ดูดวง สุขภาพ สารพันความรู้
20 พฤษภาคม 2565 04:24:53 *
ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น
 
  หน้าแรก   เวบบอร์ด   ช่วยเหลือ ห้องเกม ปฏิทิน Tags เข้าสู่ระบบ สมัครสมาชิก ห้องสนทนา  
บุคคลทั่วไป, คุณถูกห้ามตั้งกระทู้หรือส่งข้อความส่วนตัวในฟอรั่มนี้
Fuck Advertise !!

หน้า: [1]   ลงล่าง
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: ห่าลง ตายเยอะ เผาไม่ไหว ยกให้แร้งวัดสระเกศ  (อ่าน 1768 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
Kimleng
'อกุศลธรรม' เป็นสิ่งเกิดขึ้นจากการตามใจคนทั้งนั้น อะไรที่ชอบก็บอกของนั้นดี
สุขใจ๊ สุขใจ
นักโพสท์ระดับ 14
*

คะแนนความดี: +5/-0
ออฟไลน์ ออฟไลน์

เพศ: หญิง
Thailand Thailand

กระทู้: 4649


'อกุศลธรรม' เป็นสิ่งเกิดขึ้นจากการตามใจคนทั้งนั้น

ระบบปฏิบัติการ:
Windows 7/Server 2008 R2 Windows 7/Server 2008 R2
เวบเบราเซอร์:
Mozilla รองรับ Mozilla รองรับ


ดูรายละเอียด เว็บไซต์
« เมื่อ: 14 พฤษภาคม 2560 15:17:49 »



ซากศพและฝูงแร้งที่รอกินศพที่วัดสระเกศ

ห่าลง ตายเยอะ เผาไม่ไหว ยกให้แร้งวัดสระเกศ

อหิวาตกโรค ชาวสยามแต่โบราณเรียกว่า โรคห่า (ภาษาอังกฤษ: cholera) คือ โรคระบาดชนิดหนึ่ง เกิดจากการติดเชื้อแบคทีเรีย Vibrio Cholerae ที่ลำไส้เล็ก ผู้ป่วยจะมีอาการท้องร่วงถ่ายเป็นของเหลวไม่หยุดและอาเจียนจนหมดเรี่ยวแรง ร่างกายเกิดการเสียน้ำเป็นจำนวนมาก หมดแรงซีดจนตาย

อหิวาต์เคยระบาด อาละวาดไปทั่วโลก ๗ ครั้งใหญ่ๆ คร่าชีวิตพลโลกไปนับล้านคน ครั้งแรกเกิดในปี พ.ศ.๒๓๕๙-๒๓๖๙ มีข้อมูลระบุว่าโรคนี้อุบัติขึ้นจากแคว้นเบงกอลในอินเดีย แล้วแพร่กระจายออกไป มนุษย์สมัยนั้นยังไม่รู้จักที่มาที่ไปของโรคนี้

ความรู้ทางการแพทย์ในสมัยต่อมาจึงทำให้ทราบว่าอหิวาต์เป็นโรคที่มากับน้ำ อุจจาระของผู้ป่วยจะเป็นแหล่งแพร่เชื้อ มีแมลงวันเป็นพาหะ อหิวาต์เคยระบาดในสมัยกรุงศรีอยุธยา ชาวสยามตายไปเยอะ ในสมัยรัตนโกสินทร์ครั้งที่รุนแรงหนักที่สุดคือในปี พ.ศ.๒๓๖๓ ตรงกับสมัยในหลวง ร.๒ ชาวบ้านเรียกว่า  ปีมะโรงห่าลง มีคนตายราวสามหมื่นคน

หมอสมิธ หรือมิสเตอร์ แซมมวล จอห์น สมิธ (Samuel John Smith) ชาวอังกฤษ ได้บันทึกไว้ในหนังสือเรื่องแพทย์ในราชสำนักกรุงสยามว่า “โรคนี้เริ่มเมื่อ พ.ศ.๒๓๖๒ แพร่กระจายมาจากเกาะปีนัง แพร่เข้ามาตามหัวเมืองชายทะเล ราษฎรพากันอพยพขึ้นมาพระนคร บ้างก็แยกย้ายไปตามหัวเมืองอื่นๆ”

เมื่อข่าวการตายแพร่สะพัด คนในพระนครก็หนีตายเก็บข้าวของเผ่นออกนอกเมือง ส่วนที่หนีไม่ไหว ล้มตายเหมือนใบไม้ร่วง ไม่มีใครรู้ว่าทำไมคนขี้ไหลตาย เมื่อไม่มีใครรู้สาเหตุที่แท้จริง ก็คงต้องอ้าง
เจ้ากรรมนายเวร

ในช่วงแรกคนตายไม่มาก ญาตินำศพไปวัดเพื่อรอการเผา แต่เมื่อจำนวนศพมากขึ้นเผาไม่ทันเลยเอาศพไปกองรวมทับกันไว้

ศพที่วัดสระเกศดูเหมือนจะมีจำนวนมากที่สุด เพราะเป็นวัดที่อยู่นอกเมืองที่ใกล้กับกำแพงพระนคร มีช่องทางขนศพออกมาจากตัวเมือง ผ่านช่องทางที่เรียกกันว่า ประตูผี ปัจจุบันได้ชื่อใหม่รูปงามนามเพราะว่า สำราญราษฎร์

ไม่มีใครทราบว่าฝูงแร้งที่ชอบกินของเน่าของเสียบินมาจากไหน ศพชาวสยามที่เผาไม่ทันกองเกลื่อนลานวัดข้างภูเขาทองในกรุงเทพฯ จึงเป็นอาหารอันโอชะของฝูงแร้งแบบมืดฟ้ามัวดินที่เวียนกันลงมาจิกกินซากศพจนอิ่มแปล้ทั้งวันทั้งคืน ภาพเก่าที่ปรากฏต่อสายตาท่านผู้อ่านขณะนี้คือ ซากศพและฝูงแร้งที่รอกินศพที่วัดสระเกศ น่าสยดสยองยิ่งนัก

นี่จึงเป็นที่มาของคำว่า แร้งวัดสระเกศ


      วัดอื่นๆ เช่น วัดสังเวชที่บางลำพู วัดบพิตรพิมุข วัดปทุมคงคา และทุกวัดที่มีศพไปทิ้งกองพะเนิน ไม่ต้องรบกวนให้พระสวดเสียเวลา ศพมาถึงวัดจับเผาให้หมด ปัญหาใหม่ที่ตามมาคือ ฟืนที่จะใช้เผาศพมีไม่พอ ทางเลือกสุดท้าย คือโยนศพลงในแม่น้ำ

คำกล่าวที่ว่า “เอาไปโยนทิ้งน้ำ” เป็นประโยคที่เป็นอุปนิสัยของชาวสยามมาตั้งแต่อดีต อะไรที่ไม่อยากได้ ไม่อยากเห็น อยากกำจัดให้เอาไปโยนทิ้งแม่น้ำ ศพติดเชื้อทั้งหลายลอยเกลื่อนแม่น้ำลำคลอง ซากมนุษย์ไหลเวียนไปตามชุมชนต่างๆ ร่างที่เน่าเปื่อยกลายเป็นอาหารของอีกา ฝูงนก และปลาในแม่น้ำ ชาวสยามใช้น้ำในแม่น้ำอุปโภคบริโภค กินอาหารสุกๆ ดิบๆ

เลยพากันยกโขยงตายกันเป็นหมื่น

พระสงฆ์ก็เอาตัวไม่รอดต้องทิ้งวัดหนีตาย บางกอกเกือบจะเป็นเมืองร้าง ทุกชุมชนเงียบเหงาวังเวง ไม่มีใครช่วยใครได้

ชาวสยามตายไปราวสามหมื่นคน ในหลวง ร.๒ รับสั่งให้จัดพระราชพิธีอาพาธพินาศขึ้น ณ พระที่นั่งดุสิตมหาปราสาท พระสงฆ์ผู้ทรงวิทยาคมจากวัดสำคัญๆ มาเจริญพระปริตร ทำน้ำมนต์และทรายเสก มีการยิงปืนใหญ่รอบพระนครตลอดรุ่ง ๑ คืน แล้วอัญเชิญพระแก้วมรกตและพระบรมสารีริกธาตุออกแห่ มีพระราชาคณะไปในกระบวนแห่โปรยทรายเสกและประพรมน้ำมนต์ทั้งทางบกและทางเรือ ทางการสั่งให้ประชาชนรักษาศีลอยู่แต่ในบ้าน ผลปรากฏว่าการที่ประชาชนไม่ออกจากบ้าน การระบาดของเชื้อจึงลดลง

ต่อมาสมัยในหลวง ร.๓ ได้เกิดห่าลงในพระนครอีกครั้ง ตามจดหมายเหตุฯ ได้กล่าวถึงโรคระบาดครั้งนี้ว่า

“เมื่อวันที่ ๖ มิถุนายน พ.ศ.๒๓๙๒ ปีระกา ไข้ป่วงที่เกิดขึ้นทางประเทศแถบทะเลทางเมืองฝ่ายตะวันตกได้ระบาดเข้ามาในสยาม พลเมืองเกิดเป็นไข้ป่วงกันทั้งแผ่นดิน” เลยเรียกกันว่า “ห่าลงปีระกา” ในกรุงเทพฯ เมื่อวันที่ ๑๕ มิถุนายน พ.ศ.๒๓๙๒ หมอสมิธได้เล่าไว้ในหนังสือว่า

“ผู้คนล้มตายกันมากมาย (ในหลวง ร.๔ ซึ่งตอนนั้นยังทรงผนวชอยู่) ได้แนะนำให้ลำเลียงศพไปเผาที่วัดสระเกศ วัดบางลำพู วัดเชิงเลน (วัดบพิตรพิมุข) ปรากฏจำนวนคนที่นำเอาไปฝังและเผาที่วัดทั้งสามนี้ ตั้งแต่วันที่ ๑๗ มิถุนายน ถึงวันที่ ๑๕ กรกฎาคม รวม ๒๙ วัน มีจำนวนถึง ๕,๔๕๗ ศพ และโดยเฉพาะวันที่ ๒๓ มิถุนายน วันเดียวมีคนตายมากที่สุดถึง ๖๙๖ คน แต่ถึงกระนั้นก็ดูเหมือนจะยังตายน้อยกว่าสมัยในหลวง ร.๒” ในสมัยในหลวง ร.๔ มีห่าลงในพื้นที่จังหวัดตากแล้วแพร่ระบาดมาถึงพระนคร แต่ไม่รุนแรง

ต่อมาในสมัยในหลวง ร.๕ มีห่าลงหนักอยู่ ๒ ครั้งคือ ครั้งแรกเกิดเมื่อวันที่ ๓๐ พฤษภาคม พ.ศ.๒๔๑๕ นับว่ารุนแรงมาก และครั้งที่ ๒ เมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ.๒๔๒๔

ห่าลงในสมัยในหลวง ร.๕ ไม่มีพิธีกรรมทางศาสนา ในเวลานั้นมีแพทย์ชาวตะวันตก มีมิชชันนารี มีบุคลากรด้านสาธารณสุขจากต่างประเทศเข้ามาทำงานในสยามจำนวนหนึ่ง โรคห่าจึงมีความรุนแรงที่อยู่ในขอบเขตจำกัด ชาวสยามมีความรู้เรื่องการกินอาหาร เรื่องน้ำดื่มที่ต้องต้มให้สุก ถ่ายอุจจาระถูกสุขลักษณะ ชาวสยามรับทราบเรื่องสุขอนามัยเพื่อการป้องกันโรคห่าได้มากขึ้น

ห่าลงครั้งกระนั้น ในหลวง ร.๕ โปรดเกล้าฯ ให้จัดตั้งโรงพยาบาลกระจายไปตามหัวเมืองต่างๆ และให้เร่งสร้างระบบประปาเพื่อให้มีน้ำสะอาดเป็นครั้งแรกในกรุงเทพฯ

ประเทศไทยมีห่าลง (อหิวาตกโรค) แพร่ระบาดครั้งสุดท้ายเมื่อ พ.ศ.๒๕๐๑-๒๕๐๒ ครั้งนั้นเริ่มมีคนป่วยจากเขตราษฎร์บูรณะแล้วแพร่กระจายออกไปใน ๓๘ จังหวัด มีคนตาย ๒,๓๗๒ คน อหิวาต์ยังไม่สาบสูญไปจากเมืองไทย ยังคงพบผู้ป่วยประปราย ทางราชการไทยยกเลิกการรายงานโรคอหิวาตกโรคในปี พ.ศ.๒๕๓๒ และเปลี่ยนชื่อเป็นโรคอุจจาระร่วงอย่างแรง

ฝูงแร้งวัดสระเกศมีอาหารการกินอย่างอิ่มหนำสำราญทุกครั้งคราที่ห่าลงเป็นห้วงๆ ราว ๖๐ ปีในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น แทบไม่มีคนรู้จักอหิวาตกโรคอีกแล้วปัจจุบันคงมีเพียงรูปปั้นฝูงแร้ง ซากศพเชิงสัญลักษณ์ในวัดสระเกศยืนยันตำนานที่สยดสยองให้ชาวสยามได้ชมตามภาพที่ผู้เขียนได้ไปบันทึกมาด้วยตัวเองครับ
....ภาพเก่าเล่าตำนาน เรื่อง ห่าลง ตายเยอะ เผาไม่ไหว ยกให้แร้งวัดสระเกศ โดย : พลเอก นิพัทธ์ ทองเล็ก




Share this topic on AskShare this topic on DiggShare this topic on FacebookShare this topic on GoogleShare this topic on LiveShare this topic on RedditShare this topic on TwitterShare this topic on YahooShare this topic on Google buzz

บันทึกการเข้า



กิมเล้ง @ สุขใจ ดอท คอม
สูตรอาหาร ทำกับข้าว เที่ยวไปทั่ว
คำค้น:
หน้า: [1]   ขึ้นบน
  พิมพ์  
 
กระโดดไป:  


คุณ ไม่สามารถ ตั้งกระทู้ได้
คุณ ไม่สามารถ ตอบกระทู้ได้
คุณ ไม่สามารถ แนบไฟล์ได้
คุณ ไม่สามารถ แก้ไขข้อความได้
BBCode เปิดใช้งาน
Smilies เปิดใช้งาน
[img] เปิดใช้งาน
HTML เปิดใช้งาน

Powered by MySQL Powered by PHP
Bookmark and Share

www.SookJai.com Created By Mckaforce | Sookjai.com Sitemap | CopyRight All Rights Reserved
Mckaforce Group | Sookjai Group
Best viewed with IE 7.0 , Chrome , Opera , Firefox 3.5
Compatible All OS , Resolution 1024 x 768 Or Higher
Valid XHTML 1.0! Valid CSS!
หน้านี้ถูกสร้างขึ้นภายในเวลา 3.739 วินาที กับ 31 คำสั่ง

Google visited last this page 05 พฤษภาคม 2565 13:33:53